Pagina 1 van 1

Ik wil mij graag voorstellen!

Nieuw berichtGeplaatst: di 30 mei 2017 00:19
door Kay
Hallo allemaal!

Mijn naam is Kay,ben 27 jaar en een man. Ik heb toen ik een jaar of 20 was veel last gehad van angst en paniekaanvallen. Dit was een hele zware tijd voor mij en het heeft mij echt jaren een soort van gevangen gehouden in een negatieve cirkel en ik was bang voor mij eigen lichaam en gedachtes.

Nu gaat het een stuk beter met mij en ik heb veel geleerd over mezelf en over paniekaanvallen. En hoe mijn lichaam reageert op angst en slechte gedachtes.

Ik ben nu naar forums aan het zoeken om in contact te komen met mensen die ook last hebben van deze klachten. Hoop hier nieuwe mensen te leren kennen die ik graag zou willen helpen, steunen en mijn verhaal mee zou willen delen.

Ook wil ik graag de ervaringen van mij die ik de afgelopen jaren hebt op gedaan delen en ik hoop ook nog van jullie te kunnen leren!

Re: Ik wil mij graag voorstellen!

Nieuw berichtGeplaatst: za 19 aug 2017 23:00
door NdD
Hoi kay

Wat fijn om te lezen dat het al zo goed met je gaat. Ik heb helaas ook al 5 maanden last van paniek. Ik kreeg het na dat ik ging vliegen. Ik wist niet wat me overkwam. Ik durfde niet eens meer uit huis. Ik was bang dat ik een hartaanval kreeg of een hersenbloeding. Ik heb veel op internet gelezen en begon steeds meer de paniek te begrijpen. Ik heb echt 4 zware weken toen gekregen. Dag in dag uit oaniek. Gelukkig nooit in me slaap

Sinds 6 weken heb ik geen paniekaanval meer mede doordat ik dr vogel rustgevend gebruik. Ik wil geen medicijnen van de huisarts. Omdat ik kleine kinderen heb en alert wil blijven
Alleen ik durf nog steeds niet veel weg of weg zonder me vriend of ver van huis. Omdat ik de gedachten krijg dat ik in paniek ga raken en helemaal hysterisch wordt. Ik voel met uit huis gaan soms wel trilling in me benen. Snelle hartslag. Heel erg nerveus. Maar ik let er niet zo veel op en langzaam zakt het. Enkelt die ene gedachten ojee wat als ik paniek krijg die blijft. Zo zo vervelend

Ik slaap hartstikke goed. Alleen wordt ik elke ochtend wakker met een snelle kloppende hart en heel nerveus spanning gevoel in me lichaam. Ik negeer het en na 10 min is het verdwenen. Maar het maakt me verdrietig en verpest me dag omdat ik weer geconfronteerd wordt met het feit dat ik nog steeds niet de oude ben. Want daar hen ik het meeste moeite mee. Ik mis me oude ik. Me oude leven. Het onbezorgde. Ik was nooit ergens bang voor. Soms weet ik niet eens meer hoe ik me voelde voor de paniek. Omdat dit leventje met paniek al zo lang duurt en dit normaal voor mij is geworden