Pagina 1 van 1

Even voorstellen paniekstoornis

Nieuw berichtGeplaatst: za 19 aug 2017 22:44
door NdD
Hallo allemaal
Ik ben een moeder van 28 jaar met 3 kindjes. 5 maanden geleden zou ik in me eentje een leuk weekendje Engeland gaan voor lekker te ontspannen. Ik ging met het vliegtuig. Op Schiphol moest ik rennen om mijn vliegtuig te halen. Ik stap het vliegtuig in oververhit. Knal rood gezicht. Hitte. Snelle hartslag. Snelle ademhaling enz. Ik zat en we vlogen en opeens kreeg ik zo nare gedachten. Me hart ging nog sneller. Het leek alsof me keel dicht zat. Ik trilde. Voelde tintelingen in me gezicht en werd paniekerig. Ik dacht oh jee ik ga een hyperventilatie aanval krijgen (dat heb ik 1x een maand eerder gekregen na een avondje drank, volgende dag ziekenhuis want ik dacht ik ga dood. In het ziekenhuis zeiden ze het is hyperventilatie. Ik dacht oké van de drank. Nooit meer drinken en ik maakte me verder niet meer druk. Hield me er niet meer mee bezig) dus in dat vliegtuig raakte ik in paniek en ik dacht ik moet tegen de stewardess zeggen dat ik hyperventilatie heb. Heb ik niet gedaan. Ik ben maar een film op me telefoon gaan kijken. In Engeland niks aan de hand. Voelde me prima wel was ik een beetje bang voor de terug weg. Liever wou ik niet nog een keer vliegen. Ik ben toch weer het vliegtuig ingestapt want wilde naar me kindjes en me vriend. Dus niet angstig denken. Op de terug weg ging het redelijk goed. Ik moest mezelf wel kalmeren en 1x had ik zo moment ik wil eruit en voelde ik paniek. Maar met afleiding ging het weg. Geland op Schiphol. In de auto naar huis bam voelde paniek in me lichaam. Die dag veranderde mijn leven. Sinds het moment dat ik in de auto stapte en thuis kwam met paniek heb ik 4 weken lang dag in dag uit paniek gekregen. Hartkloppingen. Zweten. Trillen. Duizelig. Denken dat ik stik. Elke dag dacht ik dat ik een hartaanval kreeg. Een hersenbloeding of flauw zal vallen. Ik wilde alleen maar op de bank liggen en kon bijna niks. Na 2 weken ging ik naar de dokter. Die zei paniekstoornis. Ik heb toen 8 weken op therapie moeten wachten. Ik durfde niet meer uit huis want kreeg paniek bij de kermis. In de winkels. Ik durfde met mijn kinderen niet naar buiten. Want ik kreeg gedachten als ik nu flauw val of aan me hart krijg wat doen mijn kinderen. Ze zijn 8, 3 en 2. Dalijk lopen ze weg. Ik werd opeens bang Enkelt al van angst gedachten. Ik heb veel gehuild. Voelde me eenzaam. Zag me toekomst somber in. De arts wou me gelijk kalmeringsmedicijnen geven maar dat wou ik niet vanwege kinderen. Eindelijk kon ik naar therapie. Maar helaas hielp dat niet omdat die vrouw me geen tips of handvaten gaf. Ik ben veel op internet gaan lezen wat me soms nog banger maakte. Ik leerde steeds meer en meer van paniek en angst en kwam tot het besef dat je door je gedachten jezelf bang maakt. Ik heb nu 5 maanden last van paniek. Ik wacht op een andere therapie waar ik graag mee wil beginnen. Sinds 6 weken gebruik ik van dr vogel rustgevend en dat helpt de spanning uit me lichaam te halen. Ik durf nu wel alleen naar de winkel. En ik durf met me vriend naar familie winkels enz. Ik heb sinds 8 weken geen paniekaanval gehad. Maar wel soms bij mensen of bij de winkels trilling in me benen. Snelle hartslag en soms duizelig. Maar ik doe mezelf dan afleiden. Ik kijk er nog wel tegenop om uit huis te gaan door stomme negatieve gedachten. Maar ik ga wel. Het liefst met me vriend. Soms in bijzijn van mensen denk ik opeens ojee wat als ik paniek krijg. En dam probeer ik dat te negeren. Ik durf nog steeds niet met openbaar vervoer of gezellig lang winkelen of lang bij mensen op visite of mensen lang op visite bij mij. Ik durf nog steeds niet gezellig buiten huis te eten. Terwijl ik krijg geen paniekaanval meer. Mar de gedachten dat ik het krijg maakt me doodsbang. Ik ben heel erg verdrietig. Omdat ik me oude leventje zo erg mis. Ik mis het zo erg dat ik nergens kan gaan en staan zoals vroeger. Soms weet ik niet eens meer hoe ik me voor deze paniek voelde. Het enigste wat ik weet is dat ik nooit voor iets bang was. Ik genoot zo van het leven. Ik maakte me nooit druk over mezelf of wat ik voelde. Nu let ik zo erg op me lichaam en wat ik voel in me lichaam. Ik mis zo erg het onbezorgde. wat ik lastig vind is dat ik elke ochtend opsta met een snelle hartslag en spanning in me lichaam. Ik negeer het en 10 min later is het over. Maar het maakt me zo verdrietig omdat ik elke ochtend geconfronteerd wordt met dat gevoel in me lichaam. Met de gedachten dat ik nog steeds niet de oude ben. Ik wil niet eens naar morgen kijken omdat ik weet dat ik weer met het zelfde vervelende gevoel wakker wordt. Ookal heb ik geen paniekaanval meer. Toch voel ik veel spanning in me lichaam en ik durf nog steeds niet veel te doen naarcmensen naar winkels enz. Omdat van te voren wordt ik zo nerveus en krijg ik de gedachten wat als ik in paniek raak. Ik hoop zo erg dat die gedachten verdwijnen en ik gewoon weer mijn leventje lan leiden. Weer kan genieten. Naar buiten kan gaan met de kinderen zonder mijn vriend als hulp. Ik wil weer de zin in het leven terug krijgen. Iedereen zegt alles komt goed en je bent al zo ver gekomen in je eentje. Misschien is dat ook zo. Maar niemand zie wat voor strijd ik elke dag in mezelf heb. Wat voor verdriet ik voel dat me leven zo eenzaam geworden is. Ik durf niet eens in de toekomst te kijken omdat ik bang ben dat ik dit heel me leven zal houden.

Misschien herken je jezelf in mijn verhaal en vind je het fijn om een praatje met me aan te gaan. Misschien kunnen we iets van elkaar leren of steun aan elkaar hebben. Helaas heb ik het nog helemaal niet onder controle. En ik zoek lotgenoten. Met wie ik ervaringen kan delen. Niemand in mijn omgeving heeft het gehad (gelukkig maar want dit wens je niemand) maar ze begrijpen me niet. Ze vinden soms dat ik me aanstel en niet zo zielig moet doen. Het is lastig als je zo overmant wordt door een gevoel in je lichaam dat je niet eens logisch na kan denken. Dat je de afemhalings oefening vergeet. Dat je Enkelt denk ik moet weg hier en zo snel mogelijk Het is lastig mensen uit te leggen dat lichamelijke sensatie je zo zO bang kunnen maken. Sorry voor het lange verhaal. Maar het lucht toch een beetje op. Want ik schaam me heel erg voor dit. Ik durf bijna tegen niemand te zeggen dat ik een paniekstoornis heb