Pagina 1 van 1

Vaders of moeders met sociale fobie

Nieuw berichtGeplaatst: do 31 mei 2018 21:44
door Koetjeboetje15
Hallo allemaal,

Ik ben inmiddels 9 maanden geleden bevallen van een prachtig en sociaal dochtertje, dit in tegenstelling tot haar mama, ik dus. :-)

Sterker nog; ik ben de tegenpool van mijn dochtertje die naar iedereen lacht en tegen/met iedereen babbelt. Ik heb een sociale fobie en zou nog veel van haar kunnen leren.

De sociale fobie is niet uit de lucht komen vallen en hier ben ik dan ook al sinds jaar en dag bekend mee. Wel had ik het uiteindelijk, met vallen en opstaan, passen en meten, ups en downs redelijk in mijn leven weten te passen.

Ik had de ‘illusie’ dat het moederschap een oerkracht in mij zou losmaken waardoor ik ineens vol zelfvertrouwen in het leven zou staan.Dat het mij nog een extra zetje in de rug zou geven. Het tegendeel was waar. Sterker nog; het is veel erger geworden. De sociale fobie heeft een extra oerkracht gekregen in plaats van ik zelf. Waar ik me voorheen nog daadwerkelijk tussen 4 muren kon begeven en buitenshuis ook een figuurlijke muur om mij heen kon bouwen, zo moet ik nu zowel letterlijk als figuurlijk naar buiten treden. Mijn baby is nu nog maar 9 maanden, dus heel veel sociale aangelegenheden zijn er nog niet, maar op weg naar bijvoorbeeld de supermarkt(laat staan in de supermarkt zelf) heb ik(of liever gezegd mijn dochtertje) al veel bekijks of aanspraak. In plaats van dat ik me apetrots voel, raak ik enorm in paniek. Ik zit dan maar een beetje te glimlachen of geef braaf antwoorden op de vragen. Maar het liefst wil ik die aandacht niet, want ik ben bang het verkeerde te doen of te zeggen. En dan heb je een buurvrouw wie ook een dochtertje heeft van ongeveer dezelfde leeftijd. Het is totaal mijn type niet en ik heb ooit tegen haar gelogen over mijn vermeende baan die ik binnenshuis bekleed, terwijl ik eigenlijk(mede) arbeidsongeschikt ben door mijn sociale fobie. Maar het toeval wil dat zijzelf een baan heeft bij het uwv en mogelijk 'gaten' in mijn verhaal zag. Elke keer als ze me ziet, stelt ze ingewikkelde vragen over mijn ''werk''. Mijn vriend heeft ze ook al vaker het één en ander gevraagd. We houden allebei voet bij stuk,want naast een soort van schaamte wil ik niet dat iedereen op de hoogte hoeft te zijn van mijn situatie, zeker niet de buren. En zéker niet deze vrouw, die blijkbaar niet rust voor ze de waarheid ontfutseld heeft. Ze is ook erg nieuwsgierig naar ons leven an sich, gluurt ook regelmatig door het raam naar binnen en heeft eens gevraagd waarom ze ons toch zo weinig buiten zag lopen(terwijl we vaak buiten waren, maar moeten we dat dan elke keer bij haar melden?) en waarom de gordijnen zo vaak dicht zijn. Haar man is precies uit hetzelfde hout gesneden, maar het enige verschil is dat hij mijn werk niet zo interessant vindt als zij. Als ik in de tuin zit, spreekt ze mij of ons ook aan, evenals haar man. Mijn vriend is een heel sociaal dier en zodoende kwam er laatst een geagiteerd gesprek op gang tussen hem en de buren. Het werd zo gezellig dat ze ons uitnodigden. Ik raakte enorm in paniek, want ik heb helemaal niets met hen (ook al hebben ze een heel schattig kindje). Mijn vriend stemde toe en ik ging maar mee om geen rare indruk te wekken. Ik heb me daar een uur lang ontzettend ongemakkelijk gevoeld terwijl mijn vriend de tijd van zijn leven had. Hij praatte honderduit en ik heb uit angst maar een enkel woordje gezegd. Gelukkig moest onze baby op een gegeven moment naar bed en zijn we samen huiswaarts gegaan. Toen kwam de ontlading, want ik heb me zo opgelaten gevoeld. Ik was tevens bang dat mijn werk weer onderwerp van gesprek zou worden, maar gelukkig was er een ander onderwerp die op dat moment de gemoederen bezig hield. Ik zit inmiddels alleen nog in de tuin als mijn vriend erbij is (al hoop ik van harte dat hij niet weer in een gesprek verwikkeld raakt en dat we daar vervolgens weer zitten) of overdag als ze niet thuis zijn. En als ik de deur uit wil op de dag dat zij thuis is, ga ik via de achterdeur, bang dat ik haar tegen het lijf loop en ik straks met mijn mond vol tanden sta als ze weer een nieuwe (strik)vraag stelt over mijn werk. Het is inmiddels zo dat ik weet wanneer zij werkt, zodat ik een ontspannen dag heb. Nu ik dit zo opschrijf, schaam ik me eigenlijk voor deze vreemde angst. Die buurvrouw is ook echt de enige waarvoor ik deze angst (naast de algemene sociale angst) heb en ze speelt een hele bepalende, verstikkende factor in mijn leven en woning. Ik wil nu nog liever dan ooit vrijstaand wonen, waardoor ik gewoon rustig in de tuin kan zitten en rustig , via de voordeur, naar buiten kan wandelen.

Nu ik een kind heb, zal ik nog wel vaker met de buren te maken krijgen. Ik wacht al op de vraag of onze kindjes eens (nader) kennis met elkaar kunnen maken en later zullen ze wellicht vriendinnetjes worden. En wellicht worden we ook weer eens gevraagd voor een kop koffie of een borrel.Ik heb zoals reeds gezegd niks met de buren, maar nu moet ik zeggen dat door mijn sociale fobie elk 'nieuw' contact een lastig fenomeen is. Het kan wel per persoon verschillen in hoeverre mijn sociale angt zich uit en bij deze mensen is dit onhoudbaar. Met name de buurvrouw geeft me, zeker met haar werk gerelateerde vragen, een naar gevoel over mezelf. De buurman is iemand die vooral zelf aan het woord is en als de ander aan het woord is ongeïnteresseerd voor zich uit kijkt of op zijn mobiel gaat spelen. Zoals ik al zei is mijn vriend een sociaal dier en hij heeft zelfs al gezegd ze hier ook eens te willen uitnodigen. Nog nooit heb ik zoveel last gehad van het feit dat hij heel spontaan is en ik gesloten. Dat hij graag praat, dúrft te praten, en ik niet. Dat hij met iedereen overweg kan, ook al mag hij de betreffende persoon of personen in wezen totaal niet. Ik ben wat dat betreft heel zwart-wit. Ons kindje heeft de sociale interactie met mensen dusdanig verhoogd dat ik er enorm door onder stress sta. Niet alleen de buren leveren spanning op, maar ook andere mensen al dan niet met kinderen. Ik kap gesprekjes zo snel mogelijk af of probeer dit op voorhand af te ketsen, maar mijn vriend is iemand die met IEDEREEN overweg kan en graag 'connect'. We kunnen niet meer rustig op een terras zitten of we, althans mijn vriend en ons brabbelende kindje, raken aan de praat met mede 'terrasgenoten', terwijl ik het liefst even met mijn gezinnetje ben. Ik heb überhaupt eigenlijk geen zin in contact, vanwege het feit dat ik niet weet wat ik moet zeggen en bang dat hetgeen wát ik zeg niet leuk, gevat of slim genoeg is. Daarbij ben ik gewoon geen mensenmens, ik ben graag op mezelf of samen met mijn gezin. Zelfs familie en vrienden hoef ik niet wekelijks over de vloer, hoe lief ik ze ook vind. Maar met een kind moet je dit verlangen vaker opzij zetten en even je tanden op elkaar zetten en dat doe ik dan ook. Ik wil niet dat mijn kind door mij sociale interactie mist, want ik ben als thuisblijfmoeder het meeste in haar leven en speel daardoor een grote rol in haar ontwikkeling. Maar wat vind ik dat lastig! Ze gaat (vooralsnog) niet naar de kinderopvang, maar zal over enkele jaren wel naar de basisschool gaan. Gek genoeg kan ik daar nu al tegenop zien, want dan wilt ze , als het goed is, met vriendjes spelen. De kinderen zal ik nog wel kunnen handelen, maar de ouders vind ik lastig. Dan hoop ik maar dat het alsjeblieft leuke en lieve mensen zijn waarbij ik me op mijn gemak voel. Net als de ouders op het schoolplein, waar ik ook op voorhand al (school)pleinvrees voor heb. En dan alle verwachtingen van ouders/leraren/leraressen omtrent meehelpen of meedoen met evenementen(ik bied graag een helpende hand, maar ja die sociale fobie hè?)

Om een lang en wellicht wat onsamenhangend verhaal kort te maken; ik zoek moeders of vaders met een sociale fobie en ook tegenop zien (of zagen) tegen alle sociale aspecten omtrent het ouderschap. En heeft iemand wellicht ook zo'n nieuwsgierige buurvrouw(of man) en kan mij gerust stellen of tips geven?

Alvast bedankt.

Groetjes,

Koetjeboetje15