Pagina 1 van 1

Extreem pubergedrag

Nieuw berichtGeplaatst: do 29 dec 2016 20:42
door regenboog
Ik ben een mama van 31 met 2 dochters eentje van 6 en eentje van 13.
Met de dochter van 13 loopt het grandioos mis.
Ze staat al 4 jaar onder toezicht van de jeugdrechter voor haar gedrag.

In 2014 zijn we eerst gestart met thuisbegeleiding, dit is op niets uitgedraaid.
Na de thuisbegeleiding is ze 5 maanden geplaatst in een instelling, na die 5 maanden is ze terug naar huis gekomen en ging het heel eventjes een beetje beter. Onder begeleiding van een dagcentrum. In september 2015 is dit dagcentrum ook gestopt en is ze gestart in een internaat. Al gauw kwamen er ook problemen op de school waardoor ze onder contract stond en ons op het einde van het schooljaar werd medegedeeld dat ze haar daar liever niet meer zagen verschijnen.

In juni had ze een vriendje waarmee ze 24 uur verdwenen is, child focus en al opgetrommeld, al een geluk ze gezond en wel teruggevonden maar totaal geen besef van wat ze verkeerd had gedaan!
Ze is dan in juli 2016 terug gestart met het dagcentrum maar ging op den duur meer niet meer naar daar dan wel en sprak dan af met allerlei rondhang jongeren.

Daar leerde ze opnieuw een jongen kennen en weigerde om nog naar huis te komen, ze is toen al verschillende keren geseint geweest bij de politie. Omdat deze situatie niet meer houdbaar was en ze weer was opgepakt door de politie is ze dan in crisisopvang gegaan in de instelling waar ze daarvoor al had gezeten . Hier heeft ze een maand gezeten en ook enkele keren gaan lopen en is dan terecht gekomen in een begeleidingshuis, daar zit ze nu nog steeds sinds oktober 2016.

Maar er veranderd niks aan de situatie, ook daar gaat ze bijna elke dag weg zonder toestemming. En intussen ook definitief uitgesloten van school. Ik heb geen seconde van de dag nog rust, ik slik medicatie tegen de stress en nog word ik bijna gek.

Ze doet niets anders dan haar eigen zin, haar wil is wet en aanvaard van niemand geen gezag, zelf niet van een jeugdrechter. Al 4 jaar ben ik met haar aan het aanmodderen en deze situatie is niet meer houdbaar.

Wat moet ik in hemelsnaam doen?
Ik vind nergens geen gehoor, ze blijven mijn dochter maar achterna huppelen en ik moet dit alles ondergaan en ik kan niet meer.

Re: Extreem pubergedrag

Nieuw berichtGeplaatst: do 29 dec 2016 23:22
door Tris2017
Eerst en vooral, voel je niet schuldig. Onze kinderen deze dingen om ons schuldig te laten voelen. Ik heb een dochter die ons problemen gaf toen ze 13 jaar was. We hebben van alles met d'r meegemaakt; van gevechten tot drugs tot het niet meer aandurven om haar met ons mee te nemen naar de winkel voor de angst dat ze iets zou stelen. Dit alles kwam tot een hoogtepunt toen ze 14 was. Ze ging op alle momenten van de dag stiekem het huis uit, inclusief 's nachts en niemand weet wat ze deed..... We probeerden om met haar te praten maar ze werd verbaal en fysiek agressief. Ik was op mijn einde. Toen werd ze betrapt op het stelen van een laptop van school. Ik moest iets doen en het kwam neer op harde liefde. Ik dwong de school om de kosten op haar te vergoeden (ik weet dat het echt slecht en hard klinkt, maar als je alles hebt gedaan wat je kunt om hen te helpen) en ze werd 6 maanden in naar een soort internaat gestuurd, het was bijna alsof ze een boot camp had gedaan. Ze kwam thuis als een ander persoon. Daarna studeerde ze in het begin van de middelbare school, ze was toen 16. Ze kwam met de verkeerde mensen in aanraking toen ze naar de universiteit ging. Ze was aan het daten met een verkeerde jongen. Hij stal haar auto. De auto werd vervolgens in beslag genomen en kon niet meer worden teruggegeven omdat het gerelateerd was aan een misdaad. Haar (nieuwe) auto was in beslag genomen en haar opa, die al haar collegegeld betaalde, stopte ermee en toen we dreigden dat ze weer naar het internaat moest zag ze wat ze weggooide.

Ik weet dat het echt moeilijk is om na te denken als je kind in de problemen zit, maar soms moet je dingen gewoon zijn gang laten gaan en strenge liefde gebruiken, ze zal erg boos op je zijn, maar er is een grens.

Wat je doormaakt is iets wat ik en mijn man ook hebben doorgemaakt. We hebben een 13-jarige zoon. Hij heeft nog geen gedragsproblemen, behalve dat hij niet al zijn huiswerk maakt en er leugens over vertelt. Ik ben een ouder die dwaasheid niet tolereert maar toch moest ik me er doorheen slaan met onze dochter. Ik wil dat je weet dat ik er voor je bent als je wilt chatten. Ik zal zeker duimen voor u en uw gezin. Ze zal al snel merken dat deze mensen niet echt haar vrienden zijn. De enigen die echt om haar geven is haar familie en dat zijn degenen die ze tijdelijk buitensluit. Ze zal opknappen. Ze heeft het nodig om door haar beproevingen te gaan nu je haar alles wat ze nodig had hebt gegeven, en haar op een verantwoorde wijze hebt opgevoed. Hou je sterk! Hou je ons op de hoogte?

Groetjes,
Tris