Pagina 1 van 1

ex partner helpen in het verwerken van verdriet

Nieuw berichtGeplaatst: di 19 dec 2017 13:29
door newbeginning
Na 25 jaar huwelijk is ons huwelijk beëindigd. Hoewel er heel mooie momenten waren (nooit lange ruzies, gezamenlijke interesses, elkaar graag zien, 2 prachtige zonen…) werd de relatie overschaduwd door gigantische stress. Ik heb een zaak opgericht die heel veel energie, tijd, en financiële onzekerheden met zich mee bracht. Op die momenten was ik er niet voor mijn gezin omdat ik in een flow zat met de zaak ; avonden en nachten doorwerken, nooit thuis, pers, financiële beslissingen… Kortom alles voor het werk want ik had een missie en wou het voor mijn gezin doen. Mijn ex partner heeft altijd toegegeven dat ze geen ambitie heeft op dat vlak en liever gaat voor veiligheid en comfort. Ze heeft dus nooit echt achter de onderneming gestaan en die situatie heeft haar partner parten gespeeld (anti-depressiva, angst, afvlakking, zichzelf wegcijferen…).We zijn op dit vlak twee totaal andere mensen. Langzaam maar zeker begon deze situatie ook bij mij door te wegen; niet begrepen worden, geen echte ondersteuning met wat ik bezig was, geen affectie, gelatenheid, prikkelbaarheid. Slotsom, we zijn elkaar ‘along the way’ kwijt geraakt.

Een jaar geleden komt er - vanuit de werksfeer - iemand op mijn pad waar ik intensief mee samenwerk. Een vrouw die wel die drive en ambitie heeft. Iemand die mijn zinnen afmaakt, iemand waarmee het ‘klikt’ en waar er een sterke (in het begin professionele) band mee ontstaat. Het onvermijdelijke gebeurt en we geraken verliefd. Het word intens tot op een moment (na 3 maanden) ‘de bom barst’ en ik na een confrontatie toegaf dat ‘er iets was’. Ik wou oprecht zijn en heb het niet ontkent. Ik kon met de leugen niet leven. Niet tegenover mijn ex-partner, niet tegenover mijn kinderen, niet tegenover mijn omgeving. Vanaf dat moment is het heel snel gegaan en is de relatie verbroken. Met alle onbegrip (wat ik begrijp) van mijn ex-partner. Ik zou niet gevochten hebben voor de relatie. Ik heb dit echter op mijn eigen manier gedaan. Gedurende het jaar dat ik de andere vrouw heb leren kennen heb ik in mijn binnenste gevochten, gewikt en gewogen en de bal willen afhouden.

We zijn nu een maand verder en mijn ex-partner gaat door de hel. Ik wil er echter zijn voor haar en ik wil begrip tonen. En soms lukt dat en accepteert ze dat. We kunnen zelfs beter praten dan voor de breuk. Het proces gaat met ups and downs en elke morgen zie ik een enorme stroom van sms berichten vol van zware verwijten, beledigingen en onbeantwoorde vragen. Ik begrijp dat ze dit moet kunnen ventileren en ‘parkeer’ die berichten. Ik ga niet in discussie of tegenargumentatie. Ik heb voor alles een antwoord (en dat heb ik haar reeds gezegd) maar wil dit face to face doen op een beredeneerde manier.

En dan is er het schuldgevoel. Vooral over het feit dat ze lijdt. Ik lig daar dag en nacht wakker van. Ik besef (of ik vind) echter dat ik geen schuld heb aan de evolutie die we hebben doorgemaakt. We zijn 2 andere mensen en de schuld ligt vooral daar aan. Ons besluit staat vast. We komen niet terug samen.
Ik wil het verwijt niet accepteren dat ‘ik mijn gezin in de steek laat’. Ik vind het mijn morele plicht om er te zijn voor haar en voor mijn 2 kinderen. Op een andere manier dan. Als een vriend en als steun. Daar wil ik voor vechten. Ik wil haar er mee door halen en ik wil haar soulmate zijn (zij wil dat ook). Hoe moet ik de stroom van verwijten aanpakken. Hoe ver mag ik dit laten gaan? Waar ligt de lijn? Hoe schuldig moet ik me echt voelen? Hoe kan ik helpen? Hoe kunnen we ‘samen, apart’ verder? Alle hulp welkom.