Pagina 1 van 1

Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtGeplaatst: za 10 maart 2018 20:19
door John2018
Het was midden in de middag op een doordeweekse dag en ik lag in een foetushouding op mijn bed. De airconditioning stond aan in mijn woonkamer. Ik kon zijn gebrom horen, maar voelde geen van zijn verkoelende effecten. Ik had net tegen mijn toenmalige vriendin gezegd dat ik niet langer enthousiast was over dit hele "leven" gedoe.

"Ik hou zo veel van je," zei ze, na een waslijst vragen te hebben gesteld. (Verreweg het slechtste deel van iemand vertellen dat je niet meer wilt leven, zijn de vervolgvragen.) "Ik drink mezelf dood omdat ik een lafaard ben", antwoordde ik onmiddellijk, naast de intensiteit van haar gevoel terwijl ik mijn ogen naar boven verschoof om de diepe, bezorgde uitdrukking te vermijden die daarmee gepaard ging.

En het ging door - dagen, weken, maanden. Ik dacht dat alcohol de oplossing was voor mijn eindeloze lijst van waargenomen problemen, maar het heeft ze eigenlijk alleen maar erger gemaakt. Ik bleef drinken tot ik erbij neerviel, iedere avond en vaak ook overdag, maar zei tegen mezelf dat het OK was omdat ik een excuus had. Een hele hoop excuses, eigenlijk. Alcohol was het enige dat de onophoudelijke, door angst veroorzaakte pijn in mijn borst kalmeerde. Ik had een hekel aan mijn ouders die er niet voor me waren. De carrières van al mijn vrienden leken veel beter te gaan dan de mijne. Enzovoort.

Alcohol had al lang zijn hypnotiserende effect verloren - ik voelde het helemaal niet eens meer. Het was gewoon iets dat ik deed. Ik haal geen plezier uit de meeste dingen, maar het zijn dingen die ik moet doen. Geniet ik van het schoonmaken van mijn toilet eens in de vier maanden? Nee. Doe ik het? Ja. Houd ik van kleine praatjes op feestjes? Nee. Doe ik het? Ja, alcohol helpt daarbij om makkelijk te kunnen praten. (Je mist 100 procent van de kansen om nieuwe mensen te leren kennen die je niet neemt.) Heb ik genoten van drinken? Nee. Heb ik het gedaan? Ja.

Ik deed zelfs niet alsof ik dronk als een beschaafd, normaal persoon, omdat ik wist dat ik dat niet was. De belangrijkste mate waarin ik beleefdheid zou spelen, zou zijn wanneer ik mijn gif in een glas zou gieten. En met een glas bedoel ik een klein shotglas, dat ik de hele nacht opnieuw en opnieuw zou vullen, zonder bij te houden hoeveel ik aan het drinken was, niet zorgzaam, gewoon doorgaan tot de warme donkere nacht me omhulde. Ik werd wakker door de momenten af ​​te tellen totdat ik voelde dat het acceptabel was om de cyclus opnieuw te starten.

Ik zou elke dag bezig zijn met drinken, en ervoor zorgen dat ik ergens naartoe zou lopen als ik wist dat ik me drank op zou raken. Het leek dat ik overal waar ik heenging wist dat ik naar de klote ging. Als het buiten donker werd, was ik op weg om naar te klote te raken. Ik dacht dat het niet zo slecht was omdat ik 's ochtends niet dronk. Achteraf weet ik niet waarom ik dat niet deed. Het was niet alsof ik iets bereikte tijdens de dag. Ik lag daar gewoon te wachten tot de avond viel, zodat ik weer kon drinken.

Ik heb een jaar geleden geprobeerd te stoppen met drinken, met weinig succes. Ik heb zelfs een afgezaagd, zelf feliciterend stuk erover geschreven. De opmerkingen die ik als antwoord ontving waren een hoop, en ik heb daarop gereageerd. Soms wensten mensen me geluk; Ik bedankte ze en herhaalde dezelfde gevoelens, keer op keer. Soms hadden ze hun eigen geluk, liefde of steun nodig en ik gaf het. Ik was vaak aan het drinken toen ik deze reacties typte, nadat ik bijna door de grond zakte zodra ik was gestopt. Ik voelde me een oplichter. Wat had het voor zin om mijn 'waarheid' te onthullen, als ik uiteindelijk loog? Ik voelde me als een bedrieger en voelde me nog meer alleen dan ooit tevoren.

Waarom is deze keer anders dan de laatste keer dat ik "stop"? Nou, ik ben eigenlijk de redenen aan het onderzoeken waarom ik in eerste instantie dronk en probeerde om het te verzoenen, in tegenstelling tot alleen maar alcohol proberen te negeren, wat ik eerder deed. Als je niet onderzoekt waarom je drinkt, heb je gewoon minachting voor het feit dat je stopt, waardoor je gewoon weer opnieuw wilt beginnen.

Ik faalde omdat ik het niet echt probeerde. Omdat ik niet geloofde dat ik de vrijheid van mijn verslaving verdiend had.

Het feit dat goedbedoelende vrienden mijn slappe verklaring voor lief namen om terug te komen op de angst, maakte het makkelijk om terug te vallen zonder de diepgewortelde redenen waarom ik dronk, in de eerste plaats te onderzoeken. En trouwens, ik wilde niet de eerste onder mijn vrienden zijn die de nederlaag toegeeft en de geest opgeeft. Het maakt niet uit dat ik een probleem had dat zij, informele drinkers, niet hadden.

Ik fixeerde me op waargenomen, vaak niet bestaande, minpunten die me waren aangedaan. Ik zou graag piekeren en mijn eigen onzekerheden projecteren, over hoe zinloos mijn leven was, en het keer op keer opnieuw beleven. Ik zou wreed zijn, genadeloos.

Mijn acties duwden mijn vriendin weg. Zij heeft me uiteindelijk gedumpt, beu van mijn onzin en terecht. Ik had haar veel laten doorstaan; haar geduld tot dat moment was al heilig geweest. Ik eindigde elke nacht in een black-out en werd elke ochtend wakker in een waas. Ik had besloten om niet eens te kijken naar de WhatsApp berichten die ik de avond ervoor had gestuurd, met afschuw vervuld door wat ik zou zien. Het zou illegaal moeten zijn om in het bezit te zijn van een telefoon als je dronken bent.

Als er 's avonds twee biertjes in de koelkast stonden en ik me nog steeds bewust was, zou er een moment van schrik inslaan. Hoe kon ik meer krijgen? De winkels stonden op het punt te sluiten en ik was te ver weg om naar de snackbar te rijden. Ik voelde me alsof ik de volgende 30 minuten van het bewustzijn niet kon doorkomen zonder meer te drinken, nadat ik al meer had gedronken dan ik kon bijhouden, en ervoer ik echte machteloosheid. Ik was verslaafd aan mijn ziekte.

Ik had zelfs Cenosillicafobie, ik was bang voor een leeg glas bier. Die moest gevuld worden, zolang hij maar niet bijna leeg was! Nou zullen sommige mensen denken: een leeg glas is toch geen leeg glas bier? Het gaat om het schuim in het lege glas, de angst door het zien van het laatste beetje schuim. Het signaal dat je snel moet bijvullen omdat je dat nodig hebt om te kunnen overleven. Het kon zo niet langer. Iedere ochtend op de bank wakker worden met hoofdpijn. Sociale angsten waardoor ik geen contact durfde te leggen met anderen. De problemen met mijn ouders, ex-vriendin, en zelfs werk. Het was tijd om er wat aan te doen!

Ik ben toen naar een verslavingskliniek gegaan en hun hebben me geholpen af te kicken. De sleutel is: je moet het zelf willen, je moet willen afkicken. Dit geldt bij iedere verslaving. Als je wilt, dan kan het.

Oke, ik ben inderdaad nog steeds een alcoholist zoals de titel al vermelde, na al mijn stoppogingen ben ik uiteindelijk weer begonnen met drinken, maar ik hou het nou bij een paar biertjes per avond. Heel soms bij speciale gelegenheden dan drink ik wat meer, hoewel ik probeer om situaties te vermijden, zoals gelegenheden waarin ik door zware drinkers omringd kan worden. Ik kan me nu veel beter in toom houden. Ik zit er wel aan te denken om (weer) te stoppen. Ook al drink ik al een tijdje minder, moet ik helaas alsnog drinken om ontwenning tegen te gaan. Afkicken van alcohol is mijn grote wens. Ik vraag me af wie er ervaring mee heeft en hoe je dit hebt gedaan?

Groetjes,
John

Re: Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtGeplaatst: di 13 maart 2018 07:49
door Cherry76
Hoi John,

Ik herken enigszins bepaalde gedeelten in jouw verhaal. Ben opgenomen geweest voor alcoholmisbruik, begonnen met drinken op mijn 11e. Ik ben er vanaf door therapie maar de oorzaak blijft mij in het heden nog parten spelen. Angst en paniek hebben zich sinds 2015 aangemeld bij mij, getriggered door een specifieke fobie.

Helaas kan ik jou geen 100% advies geven. Wilskracht, zoals je beschrijft, is de sleutel dat klopt maar zo makkelijk is het echt niet. Ik wens jou heel erg veel sterkte en succes. Je wilt doorgaan met afkicken en niet opgeven, houdt dat vast! Iedere keer kom je wel weer een stap dichterbij en het lukt je.

Re: Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtGeplaatst: wo 14 maart 2018 23:24
door John2018
Cherry dank je voor je antwoord, klinkt heftig allemaal, maar ik heb veel aan je tips! Toen ik de controle over mijn drinken verloor was het heel vernederend, en de enige remedie was, yep je raadt het al, een drankje! Wat een opluchting om nog iets te drinken en de ondraaglijke gevoelens van schaamte en schuld te maskeren. Ik heb mezelf nooit als alcoholist beschouwd, ik vond de term eigenlijk nooit leuk, omdat ik altijd het gevoel had dat ik kon stoppen als ik dat wilde. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik zonder zou kunnen leven, net als alle andere mensen die ik kende en die het konden doen of met rust konden laten, het werd een zinloze oefening. Die mensen laten het zo makkelijk eruitzien, ze nemen er gewoon een of twee en dat is het. Ik toen nog niet, als ik eenmaal begon, begreep ik niet waarom ik zou moeten stoppen. Het zorgde ervoor dat ik me beter voelde, meer plezier kreeg en minder stress had - althans dat dacht ik.

In het begin is het geweldig. Echt, echt geweldig. Een paar glazen van het toverdrankje en plotseling was ik ontspannen, gelukkig, heb ik plezier en heb ik zelfvertrouwen. Alcohol heeft iets in mij beantwoord. Het heeft mijn altijd aanwezige angst weggenomen. Ik zou in het moment verdwaald kunnen zijn. Ik was 13 jaar de eerste keer dat ik ervoer hoe het is om dronken te zijn. Toen ik volwassen werd nam drinken mijn leven over.

Ik had een paar vrienden die net zo hard dronken als ik. We waren er trots op en dachten dat de rest van de wereld saaie schapen waren zonder een gevoel van avontuur. Ik deed dingen waarvoor ik me schaamde. Misschien niet de dingen waar je je misschien voor schaamt - seks was tegen die tijd net zo zinloos als een glas water drinken - maar wel om dingen zoals niet op de bruiloft van een jeugdvriend komen opdagen voor de ceremonie. Ik was de avond tevoren dronken geworden en wilde eerlijk gezegd niet opstaan ​​en kijken naar iemand die blij was en verder zou gaan in het leven. Ik begeerde geluk en haatte iedereen die een ​​beter leven leidde dan ik. Ik haat mezelf nog meer. En het enige dat ik wist te doen, was een fles pakken.

Alcoholisme is eenzaam. Zelfs als je omringd bent door mensen, voel je de verbinding niet. Zelfs als die mensen echt van je houden. Omdat je denkt dat ze houden van het masker dat je de wereld voorhoudt, niet de echte jij, niet de ziel binnenin je eigen zelf. En ik dronk nog harder om dat besef kwijt te raken.

Alcoholist zijn is saai en angstig. Ik leefde in angst om ontdekt te worden en ik moest elke activiteit plannen om er zeker van te zijn dat er toegang was tot alcohol. Ik zou op feestjes komen en een fles wijn op tafel gooien, als extra cadeau zei ik dan, maar van binnen was het voor mezelf bedoeld, en ja hoor degene die binnen no-time 3 kwart van de fles leeg dronk was ik. En dit is nog erger wat niet veel alcoholisten zullen doen denk ik: ook ging ik vrij snel na binnenkomst naar het toilet en stak ik een fles whisky in de reservoir ervan, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken dat ik geen drank meer had zodra alles op begon te raken. En mensen wisten niet precies hoeveel ik dronk.

Tweemaal, gedurende de laatste vijf jaar van mijn drinken, heb ik ongeveer een maand lang kunnen stoppen. Maar de hele tijd blijft er een gedachte door mijn hoofd spoken, en bleef het steeds herhalen: "Ik drink niet, ik drink niet." Het enige waar ik aan dacht was drank. En hoe vreselijk was het om niets te drinken.

Mijn gedachte is nu "Als je op een gokautomaat zou kunnen spelen die je met een kleine uitbetaling zou kunnen belonen, zeg bijvoorbeeld €20, maar de verkeerde combinatie zal ertoe leiden dat je rechterduim wordt afgesneden, zou je dat dan doen?" Niemand heeft ooit gezegd dat ze die kans zouden spelen. En ik ook niet. Hetzelfde geldt eigenlijk voor drinken. Als je eenmaal gestopt bent dan moet je er gewoon vanaf blijven, anders speel je in principe hetzelfde spelletje.

Ik ben blij dat ik nu over mijn problematisch drinkgedrag heen ben, en jou woorden helpen me echt om door te zetten! Bedankt! De volgende stap is stoppen, dat zou ik pas echt heel erg graag willen.

Re: Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtGeplaatst: do 15 maart 2018 15:07
door Cherry76
Hoi John, als ik jouw verhaal lees, zie ik delen terug van mijn eigen drinkgedrag. Altijd maar vrolijk en lachen naar de buitenwereld, maar van binnen helemaal kapot zijn. Alcohol verdoofde uiteindelijk alles. Heden ten dagen wil ik niet meer alleen te drinken omdat ik mijzelf anders weer een alcoholist voel (ik dronk vaak alleen) en omdat ik nog niet lekker in mijn vel zit. Mijn knop is zo omgezet dat als ik mij niet lekker in mijn vel voel zitten, ik geen alcohol aanraak. Ook geen alcoholvrij (want dat is mezelf voor de gek houden). Als ik met vriendinnen ben, drink ik misschien 2 à 3 keer per jaar een glaasje om ervan te genieten. Het kost tijd, vooral veel geduld en wees vooral niet te streng voor jezelf. Want er is een stemmetje die zegt: je stelt niets voor, drink maar dan voel je je gelijk beter en je bent zo saai als je niets drinkt. Nou, ik vind dat ik wel degelijk iets te bieden heb en zeker zonder alcohol. Ik wil het leven voelen, hoeveel pijn het ook doet ik wil er niets van missen, de lessen leren en inzichten krijgen dat zal ik nooit krijgen onder invloed. Dat alcohol niet onder drugs valt blijft voor mij echt een raadsel.

Ik weet niet of je mediteert, maar wat het voor mij inhoud is als er een gedachte opkomt, je die zonder dwang of inspanning los laat (je gaat ook niet mee in die gedachte en geeft er geen energie aan). Het kan zweverig klinken, maar dat is het punt waar je naar toe wilt. Als je namelijk geforceerd stopt, krijg je een terugval (dat heb je ook meegemaakt). Je bent een heel stuk op de goede weg, wees niet te streng voor jezelf als het op een moment niet gaat. Pak jezelf gewoon weer op, je bent verder dan een jaar geleden en zo kom je stapje voor stapje bij jouw doel.