Pagina 1 van 1

Je bent er bijna en dan komt de volgende ochtend

Nieuw berichtGeplaatst: vr 27 jul 2018 16:05
door Bobbie
Al meer dan tien jaar bewust van mijn irreële angst, op zijn hoogtepunt ademhalingsproblemen, twee jaar therapie gevolgd en vandaag de dag nog steeds hartstikke blij dat ik die keuze heb gemaakt. Hi, ik noem mezelf hier Bobby en Ik ben nieuw op dit forum. Mijn reden dat ik me hier heb aangemeld is zodat ik van mij af kan schrijven en dat ik mogelijk nog andere hoop kan inboezemen dat het allemaal wel goed komt / tips kan geven. *edit* ik zie dit soms voorbijkomen: alle reacties zijn welkom en bedankt voor het lezen van mijn verhaal :)

Mijn titel slaat op hetgeen dat ik hieronder nogmaals zal noemen: het gebeurt me veel te vaak dat ik in een avond naar bed ga met de gedachten "Yes, geen angst meer in x situatie, fijn dat ik daar vanaf ben",de volgende dag komt die slap in de face als dezelfde angsten weer even hard optreden. Dit heet terugval en dat gebeurt heel vaak en is vooral in het begin erg demotiverend, pas toen ik de groeiende trend op lange termijn opmerkte kon ik dit als minder erg gaan zien.

Het begon zo'n 12 jaar geleden, ik besefte opeens dat ik bang was om bij een groep te staan. Dit besef kwam tot mij toen vaak optrok met mensen die mij accepteerde zoals ik was (wat daarvoor niet vaak het geval was geweest). Ik wilde bij de groep staan, maar bleef er toch buiten staan, als ik dan toch die grote stap had gezet wilde ik weg, en als ik met iemand sprak wist ik niet was ik moest zeggen. Ik was bang, wat zouden ze van mij denken, ik deed het fout, ze konden me elk moment gaan uitlachen. Dat is waarschijnlijk wat in meerdere varianten door mijn hoofd schoot, al was ik me hier nog niet van bewust. Tot op het moment dat ik me opeens afvroeg waarom ik zo graag weg wilde uit de situatie , naar het veilige en rustige trappenhuis. Ik keek om mij heen en ik zag niks om bang van te zijn, toch wilde ik weg. Wat raar dacht ik toen. Na een google search kwam ik op sociale fobie uit. "Zo dat weet ik, nu is het opgelost", dacht ik toen.

Niks was minder waar. Ik begon veel te oefenen met gratis gevonden oefeningen op het web. Deze hielpen een beetje. Daarnaast daagde ik mezelf vaak uit om activiteiten te verrichten waar ik doodsbang van was. Deze deed ik dan(soms met uitstel wat soms noodgedwongen eindigde in afstel), ook weer onder een grote angst. Ondanks deze oefeningen bleef de angst op een zelfde soort niveau hangen, toch deed ik zoveel als maar mogelijk was en had dan wel een angstig, maar toch zeer interessant leven.

Nu flits ik even een paar jaar verder in tijd, ik studeerde, had het erg druk, van cognitieve therapie had ik nog niet gehoord (emoties waren voor mij iets dat kwam en ging zonder daar controle over te hebben), het enige lichtpuntje dat ik ontdekte was dat sporten de angst voor een korte periode liet dalen en intens op muziek dansen en focussen hetzelfde effect had (wat ik nu aandacht verplaatsen zou noemen). Toen, door een opstapeling van bepaalde gebeurtenissen, kwam ik met ademhalingsproblemen. Zelfs in een prachtig, rustig bos waar ik zat te sporten zat ik naar lucht te happen. Een vriendin van mij had me al eerder aangeraden om met een psycholoog te praten, nu ik zelf het idee had alles te hebben geprobeerd besloot ik deze raad op te volgen. Het was een soort van laatste uitweg.

Voor het bellen naar mijn huisarts en tijdens het spreken van mijn huisarts was ik doodsbang. Had ik me aangesteld? Wat als de huisarts zegt dat het wel meevalt? Dat je wel wat problemen hebt, maar dat dat normaal is. Misschien lacht ze stiekem wel om je problemen. Niks was minder waar en wie weet wel door deze 'voorbereidingen' die me heel erg bang hadden gemaakt kreeg ik gelijk een doorverwijs brief mee. Ze vertelde mij dat de wachtlijsten vaak lang waren en dat ik ondertussen hulp kon krijgen bij de prakrijkspsycholoog. In eerste instantie vroeg ik waarom ze dit voorstelde, in de gedachte dat dit niet aardig bedoeld was. Gelukkig was ik me inmiddels bewust van deze gedachtegang en ik kon 'dankjewel' zeggen en 'ik zal er over na denken.', anders had ik me op de dag tot vandaag nog schuldig gevoeld over mijn misplaatste wantrouwen.

Van de eerste paar sessies weet ik niet veel meer, ik zat nog vol angst en kreeg daardoor niet veel mee en onthouden ik nog minder. Wel weet ik dat een aantal meerkeuze vragenlijsten moest invullen, en natuurlijk mijn probleem moest verwoorden. Uit de vragenlijsten kwam al snel dat de conclusie dat mijn angst niveaus erg hoog waren, hier kwam uit voort dat ik in de gespecialiseerde ggz terecht kwam.

Elke week een sessie, met een psycholoog die me wist te raken, die me bewust maakte van overtuigen waarvan ik dacht dat deze waarheden waren, en een psycholoog die me goed begeleid heeft met cognitieve gedragstherapie. Ik ben haar tot op de dag van vandaag nog dankbaar.

Voor wie geïnteresseerd is in hoe zo'n sessie eruit ziet (bij mij althans): een kamer met genoeg ruimte voor een bureau, twee stoelen die tegenover elkaar staan tussen het bureau en een whiteboard. Meestal kreeg ik wat te drinken aangeboden,waarna we besproken hoe de week was verlopen en hoe de opdrachten die ik beloofd had te doen waren verlopen. Daarna gingen we door met cognitieve schema's maken en de laatste paar minuten plande we de nieuwe afspraak en legde we de afspraken voor komende week vast.

Voor het opstellen van de schema's moest ik terug naar enge situaties. Dit was voor mij heel lastig. Veel angst die weer naar boven kwam zorgde ervoor dat mijn gedachten steeds op andere onderwerpen oversprongen. Ik wilde die momenten immers niet nogmaals herbeleven. Uiteindelijk hebben we toch een paar schema's kunnen uitwerken. Tussendoor kreeg ik ook vaak theorie uitgelegd, over waarom ik zo bang was, dit werkte verhelderend.

Na het eerste jaar therapie kon mijn psycholoog gaan promoveren, helaas bij de huidige instantie, ik kreeg dus een nieuwe psycholoog. Met deze psycholoog gingen we over op een vorm van zelf conditionering therapie om mijn zelfbeeld mee te verbeteren. Los van dat dit me een goed gevoel gaf in verscheidende situaties, hielp dit me ook cognitieve schema's op te stellen.

Een half jaar geleden ben ik gestopt met therapie en nog elke dag maak ik vooruitgang. Ook achteruitgang, vergeet dat niet, want wat vandaag goed gaat, gaat morgen, over een week of later net zo hard weer fout. Echter als je lang genoeg blijft oefenen zie je over een langere periode steeds een mini vooruitgang en wat is nou mooier dan jezelf te zien groeien. Dat maakt alle pijn weer even goed. Ik kan nu genieten van drukke omgevingen met veel mensen op een kluitje, wetende (en nu ook voelende), dat niemand mij beoordeeld of mij iets aan wil doen. Wel moet ik mezelf constant aan dit feit herinneren, het gaat echter steeds makkelijker. De hoofdprijs was toen ik daadwerkelijk kon genieten van een optreden, zonder angstige gedachten over de mensen om mij heen. Dit is nog niet zo lang geleden en dat gevoel was geweldig. Er zijn nu veel dingen voor mij die ik kan gaan herbeleven met een heel andere kijk. Ik hoop dat ik dit ga doen, de tijd zal het leren.

Nu nog vasthouden, en, wat het moeilijkst is en blijft, een teruggang niet zien als iets slechts maar als een uitdaging. Ik kom er wel en ooit ben ik er! Ik wens eenieder geluk met zijn eigen reis, binnenkort ga ik het forum doorspitten om jullie verhalen te lezen.