Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Liane » ma 04 maart 2013 04:37

Hoi Natas,

Ik herken exact wat je bedoeld, het is nu momenteel 3 uur in de nacht en heb voor de zoveelste keer hyperventilatie, ben maar uit bed gegaan want ik kan onmogelijk blijven liggen.
Ik ben op zoek gegaan naar een forum zodat ik ook wat lotgenoten kan vinden zodat ik er misschien wat rustiger van
wordt om te lezen dat er meer mensen zijn en het geen wat ik nu voel niet mijn hart is.
Het slaat bij mij inderdaad ook op mijn buik en moet herhaaldelijk naar de wc.
Ik voel dan zoveel dat ik het niet meer weet en in de aanslag sta om een huisarts te bellen.
Ik ben 44 en heb 2 zonen. Het vervelende is dat ik het meestal in de nacht krijg of als ik naar bed wil gaan.
Ik wil mijn man dan niet wakker maken dus loop ik soms een paar uur beneden rond totdat ik zo vreselijk moe ben dat ik uiteindelijk op de bank in slaap val, maar dit is meestal dan wel in de ochtend.
De volgende dag ben ik zo brak en ben ik nog niet mijzelf.
Ik voel ook zoveel dat ik het niet meer weet, zit nu al te bedenken dat ik anders morgen maar even langs de huisarts moet om naar mijn hartslag te kijken, misschien stelt me dat weer gerust zodat ik er weer een paar dagen tegen kan.
Mijn man en mijn vriendin zijn heel lief voor me, maar het is zoals je zegt, het is toch anders als mensen hetzelfde hebben als jij, die weten precies waar je het over hebt.
Ik moet zeggen dat ik nu wel iets afgeleid ben nu ik erover schrijf maar voel het nog in mijn lichaam, ik heb van de week voor het eerst een kalmeringstabletten genomen, ik moet zeggen dat ik extreem moe werd en eigenlijk zoiets over me kreeg van, nou laat maar komen dan, als het nu me tijd is dan ga ik wel, ik ben er klaar mee. Ik wil geen medicijnen en neem ze ook nooit maar ik liep al 4uur rond en begon steeds meer overtuigd te raken dat ik het aan mijn hart had. Wat een ellende toch. Zoals je leest zijn er echt mensen die hetzelfde hebben zoals jij, en ik denk dat het inderdaad fijn is om te weten dat je niet de enige bent.

Groetjes Liane

Liane
 
Berichten: 5
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 04:17

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor mirmi » ma 04 maart 2013 21:21

Hoi Liane & Natas,

Ook ik hyperventileren zo nu en dan. Het is godzijdank veel minder geworden de afgelopen tijd.
maar ik weet maar al te goed hoe het is om doodsbang rond te lopen omdat je in een hyper paniekaanval zit.
Ik heb ook nog eens hypochondrie, en bij mij uit zich dit in de afgelopen vijf maanden denken dat ik het aan mijn hart heb.
Even ter info, ik ben pas 31,samenwonend en heb twee kleine kinderen.
Bij mij is het allemaal begonnen vijf maanden na de geboorte v mijn eerste. Wist toen nog niet dat ik hyperventileerde. Wel zat ik heel vaak bij de huisarts met vage klachten. Ik dacht toen dat al dat ik allerlei enge ziektes onder de leden had.
Toen sprak de huisarts over hypochondrie.
Ben er nooit voor in therapie geweest toen, want kwam er altijd zelf wel uit .
Het ging soms ook maanden goed, jaren ook wel.
Totdat ik begin verleden jaar opeens heel naar werd. Mijn buik draaide zich helemaal om, kan het niet anders uitleggen. Ik kreeg geen lucht, zweette, ging bijna knock out. Mijn man heeft een paar keer de huisartsenpost gebeld.
Ik dacht echt dat het mijn eind was, mijn hart klopte haast uit mijn lijf.
Nam al afscheid v mijn kids in gedachte.
Ik was doodsbang.
Dat was dus na zo'n lange tijd weer een hyperventilatie paniekaanval.
Ik besloot om een afspraak te maken bij een ademhalings ontspanningstherapeut.
Dit heeft mij toen ontzettend geholpen.
De klachten waren na een tijd over.
Tot oktober verleden jaar het weer terug kwam.
Teveel opgestapelde problemen. Denken dat alles vanzelf weer goed komt. Een buurvrouw v net 50 die ook plots aan een hartaanval overleed, wat bij mij bleef hangen.
Ik werd uit het niets ontzettend duizelig.
Dacht het zal wel een griepje zijn.
De dag erna kreeg ik weer duizelingen achter de computer. Het voelde weer naar in mijn buik. Die draaide compleet om.
het zweet brak me uit. Hartkloppingen. Ik dacht echt ter plekke neer te vallen.
dit is zo weken achter elkaar door gegaan. ik voelde me dagelijks zo rot, zo moe.
Ik ademde dagen hoog, zo niet zelfs weken.
ik kreeg er allerlei klachten bij.
Dagelijks duizelingen, hoofdpijnen. Last van m'n spijsvertering.
ik sliep slecht. Had dagelijks hartkloppingen en hartoverslagen.
nu nog vaak, maar minder.
Ik heb sinds oktober waarschijnlijk door melkverzuring v de hyperventilatie, erg veel pijn aan mijn rug, nek en schouders.
De pijn begon met pijn onder mijn linker borst, tot mijn onderste ribben. Pijn op de borst. En natuurlijk dacht ik weer meteen mijn hart
weer een paar keer bij de huisarts gezeten.
Bloeddruk goed,hart klonk goed. Wel dat ie erg snel sloeg, maar kwam daar altijd in paniek ook binnen lopen.
Ik heb bloed laten prikken, ook alles goed.
Ik heb vandaag een foto v mijn borstkas laten make, zodat ik zeker weet dat er niet echt wat scheef staat of verkeerd zit daar binnen. Ik blijf namelijk dagelijks pijn houden in de borstkas. Links vooral v mijn schouder en ribben.
Morgen mag ik een ECG laten maken bij mijn huisarts. Ik start woensdag met psychotherapie, zodat ik eindelijk eens kan afrekenen met mijn hypochondrie.
O ja en ik loop sinds januari bij een psychomotorische fysiotherapeut, zodat ik leer omgaan met pijn. Pijn zit ook vaak tussen de oren.
Ik doe nu ook weer een paar weken braaf dagelijks mijn ademhaling en ontspanningsoefeningen.
ik merk dat ik meer goede dagen heb,maar zoals vannacht schrok ik wakker, weer hartkloppingen, vandaag dus een moeilijke dag met weer obsessie rond mijn hart.
Ben er klaar mee, wil dit niet meer in mijn leven.
Wil weer van mijn leven genieten met mijn man en kids.
Hopelijk komt het met jullie ook goed.
Sterkte.

Groetjes

mirmi
 
Berichten: 6
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 20:35

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Liane » ma 04 maart 2013 23:17

Hoi Mirmi,

Ik herken helemaal wat je zegt, en wat je beschrijft die pijn onder je borst, heb ik precies hetzelfde.
Ik ga morgen naar de huisarts, ik zoek gewoon gerustelling zodat ik misschien weer wat kan slapen.
Wat je zelf ook al zegt, ik ben er zo klaar mee, het kan je leven compleet beheersen.
Ik begon met hyperventileren toen ik 18 was en wel met tussenpozes maar ben nu inmiddels 44.
We hebben wel hele vervelende dingen meegemaakt de laatste tijd en ik denk dat het daar ook door komt, alleen
als ik hyperventileer dan denk ik dat ik dood ga en maak ik me des te meer zorgen om mijn kinderen en wordt alles
alleen maar erger, ik loop nu al 3 dagen rond met een naar gevoel, wat last in mijn linkerarm, denk dan wat te voelen
bij mijn kaak waardoor mijn hart helemaal tekeer gaat, pijn aan mijn borst, beklemmend gevoel, nou noem het maar op,
en als ik het niet heb dan krijg ik het wel, kortom ellende.
Wat wel fijn is dat er mensen zijn die hetzelfde voelen als ik, niet dat ik ze dat gun maar het is meer herkenning en dat ik
niet de enige ben, wat ik vooral vervelend vindt als ik het in de avond krijg want de nacht duurd dan zooo lang.
Ik heb de dokter weleens gebeld in de nacht en die probeerde mij dan ervan te overtuigen dat het hyperventilatie is, jaja denk ik dan maar wat als het nou een keer niet zo is? Hoe weet hij dat dan door de telefoon? De sympthomen lijken zo op
een hartaanval dus kunnen ze er dan altijd maar vanuit gaan dat het hyperventilatie is? Zo ben ik dan langzaam bezig om mezelf gek te maken en dat weet ik ook wel maar dat is dan pas achteraf, op het moment zelf natuurlijk niet.
Jij in ieder geval veel succes bij de dokter, ik hoop dat het je gerust steld.

Groetjes Liane

Liane
 
Berichten: 5
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 04:17

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor natascha71 » di 05 maart 2013 10:09

Hey meiden,

Alleemaal erg herkenbaar wat jullie neerzetten. En pijn op, onder, achter mijn borst is ook iets wat ik vaak heb. Veel rib/spierpijnen na een aanval en soms pijn met ademhalen...

Succes bij de dokter Mirmi!

Ik heb zelf ook een hyperfree apparaatje wat je bij de apotheek kan kopen. Als je een aanval voelt opkomen, dan kan je erin blazen en dan kom je weer tot rust. Zelfs bij mij helpt het wel...

Ik dacht vroeger ook dat mensen met hyperventilatie zich aanstelden en snapte nooit waarom ze nou opeens verkeerd gingen ademhalen maar nu ik het zelf chronisch heb, neem ik al mijn woorden terug. Het is niet uit te leggen als een ander het zelf niet heeft dus ben blij met de herkenning hier...

Gr. Natas

natascha71
 
Berichten: 6
Geregistreerd: vr 01 maart 2013 10:22

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor natascha71 » di 05 maart 2013 10:13

En Liane,

Pfff wat je zegt, ik ben al vaker bij de huisartsenpost geweest en bij de huisarts. Heb aan de hartmonitoren gelegen maar er is nooit wat gevonden. Bloed nagekeken maar dat was ook in orde.

En toch, elke keer als je weer een aanval krijgt, denk je op dat moment : jaja maar dan zal je net zien dat ik nu wel iets met mijn hart heb en iedereen zegt weer dat het vast hyperventilatie is. Maar wat als het deze keer wel mijn hart is en niemand neemt me serieus?

En dus maak ik mezelf gek met allerlei dingen tot ik er moe van ben en weer spierpijn heb na de aanval... Erg vermoeiend, voor geest en lichaam.

Blij dat jullie schreven, soort lotgenoten... Als ik het niet vergeet stuur ik wel een PB zodra ik tijd heb (zit nu op mijn werk :D )

natascha71
 
Berichten: 6
Geregistreerd: vr 01 maart 2013 10:22

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Liane » di 05 maart 2013 22:33

Hoi Natasja,

Ja ben vandaag weer even bij de huisarts geweest en dat heeft me weer even gerust gesteld maar tjonge jonge wat vermoeiend.
Je moet het zelf hebben meegemaakt om te weten wat het is, ik moet zeggen dat door hier me verhaal te vertellen en jullie verhalen te lezen het me wel op een of andere manier rustiger maakt. Jullie weten precies wat ik bedoel en voel en gek gezegt vindt ik dat wel fijn om te horen.

Groetjes Liane

Liane
 
Berichten: 5
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 04:17

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor mirmi » di 05 maart 2013 23:19

Hi meiden,

leuk dat jullie weer even gereageerd hebben.
Ik ben vanmiddag bij de huisarts geweest voor de ECG. Zo op het eerste oog zag ie er prima uit. Morgen belt de dokter me nog even om het Filmpje met me door te spreken.
Vandaag wel weer hartkloppingen, dat laat me weer malen,maar ik probeer zo nu en dan maar gewoon te denken dat veel mensen hier oud mee worden en het vrij normaal is. Ik leef altijd nog, dus zal het wel niks ernstigs zijn. Ben ook wezen hardlopen vanmorgen, en mijn hart heeft het niet begeven. Best treurig dat ik nog steeds denk dat het mijn hart is.
Ik verga vandaag ook echt van de hoofdpijn. Teveel hooi op mijn vork genomen.
Morgen mijn eerste therapie sessie bij de psychotherapeut.
Hoop zo dat ik hier beter van wordt.
Ik wil dit niet meer, ik ben er moe van.
Het beheerst mijn leven zo vreselijk erg, ik functioneer zo niet goed als moeder.

Lieve meiden ik hoop dat jullie trouwens mijn tip echt willen aannemen om voor het slapen ontspanningsoefeningen te gaan doen in je bed. Ik heb ze op mp3 formaat op mijn telefoon staan.
het maakt je heerlijk rustig, zodat je erg lekker kan slapen.
Ook slik ik magnesium en in de avond valeriaan tabletjes. Dat wilt ook wel helpen.

ik laat morgen weten hoe het is gegaan.

groetjes

mirmi
 
Berichten: 6
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 20:35

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Wacky » di 05 maart 2013 23:50

Hallo Dames,

Ik ben Dennis een jongen van 22 jaar uit Belgie, ik begrijp volledig wat jullie doormaken ik heb nu sinds een half jaar extreem last van hyperventilatie.
Ik heb vaak het gevoel dat ik aan het stikken ben, slapende handen, spier spasmes, krop in de keel en vooral extreme vermoeidheid. Dus bleef ik maar naar de huis arts gaan, ik heb ook in het midden van de nacht de hulpdiensten gebeld die hebben me dan naar het ziekenhuis gevoerd maar ook daar zeiden ze dat het hyperventilatie/paniek aanvallen waren. Ook uit bloedonderzoeken leek ik perfect gezond te zijn.

Op een bepaald punt was ik er 100% van overtuigd dat ik spasmofilie had omdat echt al de symptomen het zelfde zijn. Dus ik een afspraak gemaakt bij de neuroloog die heeft me dan op van alles getest maar ik bleek volledig in orde te zijn. Vorige week ben ik dan naar de pneumoloog (longspecialist) geweest om me te laten testen op CHV. Maar na de gewone ademhaling testen zeiden ze dat ze de CHV testen niet wouden doen omdat de resultaten van de testen zo slecht waren. Waarschijnlijk hevige astma of een infectie dus binnen 5 weken mag ik terug. Hopelijk kunnen ze dit keer wel de CHV testen doen want ik begin er stilaan gek van te worden.

Ik heb net een maand en een half thuis gezeten omdat ik echt dagelijks last had en werken echt niet meer ging. Intussen neem ik angst remmers en antidepressiva. Maar ik heb nog steeds heel veel last en begin echt hopeloos te worden. ik voelde me echt nog niet klaar om te gaan werken maar ik kan niet anders dus ben ik vandaag men eerste dag terug gaan werken. Ik voel me echt heel onstabiel soms heb ik uren geen last dan voel ik me alsof ik elk moment kan flauwvallen. Ik sta vaak alleen in een winkel maar uit voorzorg heeft de baas me nog even met assistentie gezet die waren de hele dag aan het lachen, in hun ogen heb ik zogezegd een maand en een half betaald vakantie genomen omdat er niks met me scheelde. Van mijn vader en de dokter moet al niet veel meer begrip verwachten ik voel me echt onbegrepen/hopeloos. Al een geluk heb ik veel goede vrienden tegen waarop ik kan rekenen en alles kan zeggen, maar ik ben beu van elke keer opnieuw mijn verhaal te doen en ik denk dat zei het stilaan beu zijn om het te horen.

Ik weet dat op forums zitten en symptomen googlen vaak niet goed is maar het is zowat het enige dat me kan kalmeren, omdat ik elke keer weer zie dat jullie allemaal de dezelfde hell moeten door gaan dit maakt het voor mij iets verdraaglijker. Begrijp me niet verkeerd want ik wens het niemand toe! Maar ik herken zeker het wanhopig gevoel voor mij is het alsof niemand me volledig begrijpt alsof ik gevangen zit in een lichaam/leven dat het me niet toe laat me gewoon te kunnen amuzeren zoals vroeger. Ik hoop gewoon dat ik een dezer dagen een behandeling vind die me kan helpen...


Ik wens jullie allemaal het beste toe ik hoop ook dat jullie een oplossing vinden! (Sorry voor de schrijf fouten)
Groeten Dennis

Wacky
 
Berichten: 9
Geregistreerd: vr 01 feb 2013 12:12

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor natascha71 » wo 06 maart 2013 14:29

Beste Dennis,

Even kort want zit op het werk. Ik ben gisteren naar de psycholoog geweest en hij is goed, althans voor mij. De hyperventilatie, dat is iets waar wij zelf aan moeten werken. Vaak zit er een verborgen leed (uit het verleden) achter of meerdere rotgebeurtenissen vroeger die nu je lichaam uit moeten gaan.

Wat bij mij werkt is hyperfree, een heel simpel apparaatje die je kan kopen bij de apotheek en niet veel kost. Als je in een aanval zit dan kan je dat gebruiken en het helpt wel. Ik heb er twee omdat ik zo chaotisch ben dat ik het constant vergeet mee te nemen naar de slaapkamer of naar mijn werk. :D

HV is een onbalans in je ademhaling en het balans tussen je ademhaling en je hartslag. Ik heb bij de psych een neurofeedback gedaan en daar bleek dat de ademhaling en hartslag niet synchroom lopen.

Blijf er niet mee zitten Dennis!

En MIRMI,

Het is ook om moedeloos van te worden maar wat jij zegt, ontspanningsoefeningen doen voor het naar bed gaan kan idd goed helpen. Of bv. een boek lezen en dan in slaap vallen. Wat bij mij echt helpt is de Hyperfree, en die ligt constant naast mijn bed nu.

Succes en sterkte allemaal... (ga weer even aan de slag) :lol:

natascha71
 
Berichten: 6
Geregistreerd: vr 01 maart 2013 10:22

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor mirmi » wo 06 maart 2013 23:39

Hoi allemaal,

vandaag de uitslag van mijn borstkas foto gehad.
Mijn hart,longen,botten waren allemaal prima in orde.
Het zijn dus echt mijn spieren, zenuwen die overbelast zijn in mijn borstkas,rug
Dat geeft veel uitstralingspijn naar nek,arm,schouders.
Ik moet me er nu echt bij neerleggen dat ik echt geen eng iets aan mijn hart heb. Anders zou dat allang aan het licht zijn gekomen denk ik dan maar.
Dit is misschien de rekening die ik moet betalen van al die maanden hoog in de borst ademhalen. Alles is gaan verzuren.
Vannacht heb ik ook weer amper geslapen en het gevolg was dat de erge hoofdpijn die ik gister had, vandaag nog veel heviger was.
Ik had bijna mijn eerste sessie bij de psychotherapeut afgezegd. Gelukkig heb ik doorgezet en ben ik toch geweest.

Het was een vermoeiende dag, een rot dag eigenlijk. Ik voelde me erg rot. Ik verlang zo naar de dag dat ik me weer lekker voel. Dat ik weer kan genieten van de simpelste dingetjes.
nu is elke dag een strijd die ik moet leveren.
Een overlevingsstrategie strijd, zo voelt het.

groetjes

mirmi
 
Berichten: 6
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 20:35

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Wacky » do 07 maart 2013 00:27

Hallo Natascha,

Ja ik heb ook een boek gelezen "Hyperventilatie ontmaskerd" daar komt ook in dat HV voortkomt uit verdrongen gevoelens en trauma's. Hoewel ik geen trauma's heb of ernstige dingen heb meegemeaakt, ik kom uit een goede thuis enz. Ik moet wel zeggen dat het een goed boek was en dat ik na het te lezen geen moment meer getwijfeld heb dat het HV is.

Ik ben ook al bij een psycholoog geweest zij zei dat ze kon afleiden uit mijn gesprek dat ik gewoon bevestiging wil dat ik HV heb, dat ze me kan helpen omgaan met mijn angsten/nervositeit ze zei dat ik met haar contact kan opnemen moest ik in behandeling willen gaan, maar voor echt ademhalings oefeningen moet ik bij een kinesist zijn. Maar ik vind persoonlijk een psycholoog erg duur €45 per sessie elke week of 2 maal in de week dat word een dure grap.

Dus heb ik ook al contact opgenomen met een kinesist die gespecialiseerd is in ademhalingsoefeningen die zei ook dat het mss belangrijk is eert HV te laten vast stellen. Ze kunnen dit op een of andere manier uitlokken dan arterieel bloed te nemen uit je pols en zien of je effectief aan het hyperventileren bent. Zodat ik eventueel ander zaken kan uitsluiten.

Dat Hyperfree apparaatje werkt dat echt goed? De neuroloog zei me dat daar gewoon een lang buisje inzit waardoor het moeilijk is erdoor te ademen waardoor je minder zuurstof binnen krijgt. Ik heb sowieso al het gevoel dat ik met een zwaar adem tekort zit ik weet niet of dat me echt zou kunnen kalmeren.

Goedenavond Mirmi,

Ergens is het teleurstellend dat ze steeds niks vinden omdat je dan elke keer terug op 0 staat, maar langs de andere kant mogen we blij zijn dat we niks ernstig mankeren. Bij mij is de bezorgdheid niet om het hart maar eerder om te longen, omdat ik nog kan geloven dat de steken in mijn borstkas door verkeerd ademen komen. Maar ik denk constant dat mijn ademhaling belemmerd word door een probleem aan mijn longen en niet door iets psychisch. Mede doordat mijn oma is heel jong gestorven aan longkanker en beide ouders hebben astma. Hoe lang heeft het geduurd voor je de uitslag van je borstkas foto's kreeg? Mss is dit ook wel iets dat ik kan laten doen om me extra zekerheid te bieden dat er niks ernstig met mijn longen scheeld.

Het beste allemaal en bedankt voor de tips!

Wacky
 
Berichten: 9
Geregistreerd: vr 01 feb 2013 12:12

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor mirmi » do 07 maart 2013 23:09

Beste Wacky,

Ik heb maandag de foto's laten maken en had gister de uitslag.
Dat was snel,maar voor mijn gevoel natuurlijk te lang.
Ik weet niet waarom ik steeds heb gedacht dat het mijn hart is/was.
Tja het pijn gevoel zit in die streek,maar wij hebben geen hartaandoeningen in ons familie, dus er is ook geen aanleiding v mijn angst.
Het enige is waarschijnlijk de angst om weg te vallen. Mijn gezin achter te laten.

Ik loop continu met pijn.
Ga sowieso een afspraak maken bij de manuele therapeut. Kijken of die wat v me kunnen betekenen.
Qua angst paniek klachten, zit ik er soms weer echt tegen aan te hikken. Door de pijn schiet ik gewoon in de stress, dan voel ik de paniek alweer toenemen. Tot nu toe heb ik dat godzijdank weten te redden. Ik probeer positief te blijven en doe dagelijks netjes mijn oefeningen.

Sterkte Wacky en laat v je gemoedsrust inderdaad de foto's maken.
scheelt weer wat in onrust.

Groetjes

mirmi
 
Berichten: 6
Geregistreerd: ma 04 maart 2013 20:35

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Wacky » vr 08 maart 2013 20:29

Goedenavond Mirmi,

Een van mijn beste vrienden had dit ook, die heeft zich een half jaar door iedereen laten onderzoeken ook al vonden ze nooit niks en zeiden ze elke keer hyperventilatie. Hij had constant last aan zijn hart en zijn linker arm. Nu is het 2 jaar verder en hij heeft er bijna niks last meer van. De oplossing voor hem was gewoon denken: Ik heb het nu al zo lang en ben er nog niet aan gestorven dan zal ik er vandaag ook niet van sterven. Gemakkelijker gezegd als gedaan natuurlijk maar door er gewoon niet meer aan te denken en op te letten is het bij hem gewoon terug weg gegaan. Ik hoop dat het bij u niet zo lang moet duren.

Het jammere is dat het bij mij eerder het suffe gevoel is met migraine en alle andere kwalen ter gevolg van vernauwde bloedvaten. Die dan weer voort zouden komen van die hyperventilatie. Nog een maand op mijn tanden bijten hopelijk stellen ze dan hyperventilatie vast zodat ik eindelijk naar een kinesist kan beginnen gaan. Dan kan ik ineens vragen om een foto te laten nemen.

Hopelijk werken de oefeningen een beetje. :)
Succes!

Wacky
 
Berichten: 9
Geregistreerd: vr 01 feb 2013 12:12

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor natascha71 » di 12 maart 2013 20:56

Pfff van de ene kant erg fijn dat ik zoveel herken in ieder van jullie... Ik hoop dat oefeningen wat verlichtingen geven. Voor mij werkt de Hyperfree goed, en na al die ellende met de hv was ik ook erg sceptisch maar voor mij werkt het wel goed moet ik zeggen. Maar dat kan voor een ieder heel anders zijn. Voor mij werkt een zak niet om in te ademen, kan ik niks mee :D

Ook de pijnen zijn zo herkenbaar en ik vraag me ook steeds af, wat is er eerder (kip / ei verhaal) de pijn en daardoor krijg ik hv of de hv en daardoor verkramp ik en krijg ik pijn. Bij mij is het de schouders, nek, rug, borstkas, ribben, spieren onder borst etc etc... Zo vermoeiend en alsof je constant een spierpijn met je meedraagt. Ik sport en dan gaat het wel goed maar bv nu zit ik op mijn grote loungebank en ik weet niet hoe ik moet zitten. Tegen de rugleuning aan of half zittend of rechtop of ... Mijn spieren/ribben gaan pijn doen.

Ik hoop voor jullie dat het (langzaam aan) beter gaat en dat het op een gegeven moment minder wordt. Bij mij heeft het met onverwerkte dingen uit het verleden te maken maar dat is niet altijd zo waarom je hv krijgt/hebt. Ieder persoon is uniek en dus ook jullie, ieder ervaart het net anders en bij de een werkt het een beter en bij de ander werkt iets anders beter.

Ondanks dat mijn vriend heel lief is en me met alles wilt helpen, het voelt toch fijn om herkenning te hebben bij mensen die het ook hebben. Ik had dat echt even nodig, dacht dat ik gek werd....

En nu ga ik even verzitten :O)

natascha71
 
Berichten: 6
Geregistreerd: vr 01 maart 2013 10:22

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Wacky » wo 13 maart 2013 02:05

Hebben jullie ook echt triggers? Want bij mij lijkt het compleet random te zijn. Mijn vrienden hebben me dit weekend overtuigd om eens goed mee te gaan feesten, eerst zag ik dit niet zitten omdat ik bang was dat ik me daar slecht of flauw zou beginnen voelen. Maar ik ben dan toch gegaan en het was een van be beste feesten ooit, ik had zelfs wat biertjes gedronken terwijl alcohol normaal het nerveuze gevoel opwekt. Dan heb ik amper geslapen en ik voelde me nog steeds perfect.

Lang verhaal kort van zaterdag ochtend tot zondag avond niks last gehad. Vandaag moest ik op mijn werk het karton even naar buiten doen en ik werd zo duizelig dat ik pressies elk moment kon flauwvallen. Dus het lijkt me gewoon kompleet random...

Ik was gewoon aan het denken aan hoe goed ik me wel niet geamuseerd had dit weekend, niks van zorgen rustige dag op het werk en ineens overkomt het me weer. Moest ik het aan iets kunnen linken dat zou het voor mij al een heel stuk makkelijker maken :)

En ja inderdaad ik vind erover praten met mensen die hetzelfde ervaren geruststellend Ik kan eigenlijk niet wachten om zelf te starten met oefeningen als jullie vinden dat dit helpt. En die hyperfree gebruik je dat dan als je je duizelig voelt of bv steken krijgt? Want ik ervaar het eigenlijk niet als aanvallen meer als constante irritante kwalen.

Het ga jullie goed!

Groeten Dennis

Wacky
 
Berichten: 9
Geregistreerd: vr 01 feb 2013 12:12

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor Flaffy82 » wo 13 maart 2013 14:58

Hoi allemaal,

Ik heb maanden last van hyperventilaties, en het ging zover dat ik niet op sommige momenten niet eens na buiten durfde.
Leek of mijn hart uit mijn borst knalde, en die paniek die je dan hebt is niet te beschrijven.
Dan ga je natuurlijk ijsberen, en je afvragen of er andere dingen mischien aan de hand kunnen zijn..

Na een aantal bezoeken bij de Huisartsenpost, werd toen ook al aangegeven dat ik aan het hyperventileren ben. Mijn huisarts inderdaad had mijn doorverwezen na een ademhalingstherapeut, hierbij kwamen we achter dat mijn aanvallen waarschijnlijk
werden veroorzaakt, door stress. Tijdens mijn eerste sessie, kreeg ik te horen dat het blazen in een zakje, of in je handen de
aanval kan onderbreken.

Na een aantal sessies merkte ik gouw alweer dat ik de stress onder controle had, maar nu nog de HV aanvallen. Het moeilijkste
vond ik de angst overwinnen, maar had ook geleerd, door het ijsberen voed je juist de angst. Dus je lichaam maakt alemaal stofjes,
die je eigenlijk dus niet nodig hebt op dat moment.

Dit veroorzaakt dus inderdaad, pijn in je spieren, tintelingen in vingers, alsof je flauwvalt , lijkt of je een hartaanval
hebt enz enz...

Door nu elke dag de ontspannings/ademhalingen oefeningen te doen, merk ik dat de stress wel gedaalt is ,
en ik mij rustig kan houden.

Maar ja, Hyperventilaties komen helaas nog wel terug. Gister avond nog een aanval gehad, ging meteen liggen
en de ontspanningsoefeningen doen.

Toch echter lukt het niet altijd meer om die ontspannings oefeningen te doen, dan ga ik meestal fietsen en een beetje op tempo.
meestal na een aantal minuten (kan verschillen). Merk ik dat ik mijn ademhaling weer onder controle heb, en toch fiets ik dan
nog langer door om echt het gevoel te krijgen, dat het zeker gestopt is.

Wat je ook kan doen, is je trap op en neer lopen op een tempo. Dit doe ik als ik bijv. een aanval heb bij een vriend in zijn huis.

Groetjes,

Flaffy82
 
Berichten: 2
Geregistreerd: wo 13 maart 2013 12:11

Re: Ik word er wanhopig van...herkenning?

Nieuw berichtdoor cris81 » di 26 aug 2014 21:53

Hallo.
Wellicht een beetje een late reactie gezien dit onderwerp van 2013.
Ik herken zo'n 98% van hetgeen ik hier lees, goed om te zien.

Door de hele molen geweest, niets gevonden.
Nu naar een haptonoom en volhouden/ niet gek laten maken.

Hebben jullie nog nieuws of tips na jullie verhaal in 2013?

Bij mij is het voornamelijk op willekeurige (lijkt het) momenten veel pijn in alle spieren vanaf de navel omhoog en diep moeten zuchten/ adem tekort.
Met oefeningen wordt het minder, ben vooral angstig voor de angst lijkt het soms. Geremd om dingen te doen, probeer het wel.

groetjes Cris
(ps. man van 33)

cris81
 
Berichten: 1
Geregistreerd: di 26 aug 2014 21:51


Keer terug naar Hyperventilatie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten