Pagina 1 van 1

Hyperventilatie breekt mij op.

Nieuw berichtGeplaatst: vr 25 mei 2018 06:06
door Jeroen83
In December 2017, gediagnoseerd met hyperventilatie. Dit is ontstaan na een rumoerige periode waaronder het verlies van mijn moeder, het verlies van ineens mijn beide honden ook, werk(stress) (eigen zaak voor 8 jaar) en vervolgens met behulp van een personal trainer aan de gang in een sportschool om daar 2x in elkaar te zakken.

Sindsdien is deze berg van ellende eigenlijk begonnen en raak ik soms het spoor gewoon kwijt. Ik heb meerdere malen 112 gebeld. Meerdere malen naar de huisarts geweest. Zelfs 1 x de deur letterlijk eruit getrapt omdat ik dacht dat ik een gescheurde milt had (dit was de typische angstaanval die ik had bij het liggen op bed in bepaalde houdingen). Angst begon toen m'n leven zowat te beheersen, het was soms al zeer lastig uberhaubt naar de supermarkt te kunnen gaan.

Autorijden ging de eerste weken van geen leien dakje. De eerste 10 km gingen prima, erna kreeg ik gigantische aanvallen achter het stuur, waarop steken in m'n borststreek, ik kon de ritten die ik gewend was (klantbezoek) gewoon niet meer aan.

Prima, rust nemen. Gestopt met sport tot nader inzien. Alles leek in vlagen langzaam te verdwijnen. Het angst voor bijv. douchen wist ik te doorbreken, met de gedachte als ik neerflikker dan val ik maar neer, ofzo. Uiteindelijk ben ik hier ook grotendeels door alle angsten zelfstandig heengekomen. De aanwezigheid is een stuk minder.

Ik ben sinds kort verhuisd naar Portugal, om echt te wonen ook. Het klimaat spreekt mij aan, de cultuur enz. Veel lopen hier, en soms merkte ik dat het ontzettend moeilijk ook voor me werd, omdat ik dit natuurlijk niet gewend was. Weken verstrijken, m'n conditie is een stuk beter. De afgelopen nachten, heb ik de grootste moeite om in slaap te kunnen vallen.

De vorige keer ook; zo'n stekende pijn rondom mijn borst weer, dat ik ditmaal echt de ambulance had gebeld. frappant detail; het duurde dik 13 minuten voordat ze er waren hier. Als ik echt iets ernstigs had gehad was ik reeds de pijp uit geweest want echt vlot zijn ze hier niet.

Op zo'n moment hyperventileer ik dan ook. Ik snap dat ik dan moet gaan oefenen op m'n ademhaling, bijv thee drinken zonder suiker en met honing, maar soms ben je die fase gewoon even voorbij, en lijkt het echt een extreme aanval te zijn ook. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik mezelf soms enorm kan pushen.

Naar het ziekenhuis geweest; aan allerlei apparatuur gehangen, op waarop de emotie ook uitbreekt van Jammer, waar ben ik mee bezig. Uiteindelijk blijkt na hart, bloed, rontgentest en dergelijk weer niets aan de hand te zijn. Je schaamt je gewoon kapot. Ik twijfel dan ook sterk omdat het dan een moment opname ook is en je enigzins in goede handen zit.

Recent ook; om 02:00 getracht te gaan slapen (03:00 nederlandse tijd), de hele ochtend wakker gelegen. Ik kon gewoon GEEN houding vinden om lekker in te liggen. De klachten lijken wel alsof m'n lichaam zich beknelt van binnen ofzo. Soms het gevoel geen of slecht doorstroming van mijn bloed te ervaren. En dan krijg je hele vreemde klachten. De laatste maanden dan ook echt met regelmaat, in poging tot slaap, INEENS wakker schieten en happend naar lucht met een beknellend gevoel op mijn borst wat verdwijnt op het moment dat ik omhoog kom.

Weer denk ik dan; iets beknelt zich. Dan ga ik een andere houding proberen uit frustratie, prima, MAAR IK VIND HET ZO MOEILIJK omdat ik m'n hele leven gewend ben in slaap te vallen op mijn borst. Zucht. Uiteindelijk lag ik dan ook tot 09:00 wakker, met echt een serieuze shitload aan klachten. Ziekenhuis bellen, meer dan de helft spreekt geen Engels, dan maar bij een prive ziekenhuis.

M'n verhaal uitgelegd, bloeddruk gemeten, zuurstof, alles weer in orde. Dienstdoende arts praat met me, doet wat testen, ik schemer hyperventilatie aan de hand van klachten (Ik dacht werkelijk aan angina pectoris in rust ofzo) maar ze wuift het weg en heeft haar mening op dat moment al klaar. Ik mag in de wachtruimte zitten en wordt een 15 minuten later opnieuw opgeroepen.

Vervolgens, de dokter, met een ENORME spuit, met daarin een vloeistof, die men injecteren wou, zonder dat ze ook even uitleggen, wat het is, wat de bijwerkingen zijn (belangrijk lijkt me!), meneer mompelt wat en pleegt een telefoontje, en kan me dit dus ook geven met behulp van water.

Prima... ik neem de vloeistof tot me toe, en wordt verzocht in de wachtruimte te gaan zitten. Vervolgens kicked dat spul in... Voor m'n beleving ontving ik pas 3 seconden later wat er gebeurde en om mij heen. Lekker middeltje, de rust in mijn lichaam treedde eigenlijk direct in. En dan voel je de spanning pas van je afglijden als het ware, en voor dat moment was ik ook geneigd zo in slaap te donderen omdat ik natuurlijk al uitgeput was.

Ik heb een kleine 45 minuten daar gezeten, en mocht weer huiswaarts met het advies rust te nemen. Zo stom als dat ik was was ik men vergeten te vertellen ik ben met de auto. Maar afijn; ik ben niet voor zo snel te vangen verder, dus ik reed gewoon naar huis. In de parkeergarage zet ik de auto in z'n achteruit, en vergeet even dat ik 3 seconden nodig heb om alles om mij heen te beseffen, de parkeersensor gaat af in z'n achteruit, en knal vervolgens tegen de muur aan ( :mrgreen: ) .. Daar kon ik weinig aan doen dan ff een wake-up call voor mezelf alert te zijn vanaf nu. :D

De rit richting huis toe heb ik verder gewoon netjes, correct en alert gereden. Het scheelde dat het zondagmorgen rond 10:00 was dus er was ook weinig verkeer. Afijn; thuis gekomen, als een blok in bed geflikkerd en de hele dag ook geslapen.

De resterende 3 dagen, waren een stuk dragelijker. Wat ze me gegeven hebben weet ik nog steeds niet. Maar ik heb de laatste week eigenlijk al weer een serie van aanvallen, wat verschilt tot aanvallen in rust, onrust met slapen, drukkend gevoel rondom mijn borst, steken in mijn arm, tintelingen in mijn voet, handen en soms zelfs echt het gevoel 1 of andere infart in mijn harses te krijgen, omdat je dan zo'n pijnscheut in je hoofd rechtsboven krijgt.

Gisterennacht was de druppel, ik kwam thuis na een vrij lange nacht (vrienden uit NL in Portugal), en vervolgens op bed liggen en een enorme SUIS c.q PIEP in mijn linkeroor te krijgen alsof ik de hele dag op een festival heb gestaan naast de speakers... Dit lijkt dus te slaan op Oorsuizen (tinnitus) en kan de link ook worden gelegd op hyperventilatie.

Het verdween dan ook na een half uur intens en idiote suizen. Dus... na een relatief goede (succesvolle) dag, merk ik vaak dat bij dipjes ik de grootste kans op een aanval lijk te lopen. Ik heb het idee dat doktoren mij ook niet echt serieus lijken te nemen. Ja ik snap dat:

- Verkeerde ademhaling, onbewust, kan leiden tot een shitload van deze klachten. Ik heb verder nooit serieuze problemen met mijn gezondheid gehad. Nooit hartproblemen, altijd fanatiek met sport geweest, met inspanning zoals sex (vaak meer dan een half uur) ook nooit problemen mee.

Ik besef zelf ook wel; als ik ECHT een zulk soort aandoening heb dan had ik er allang al niet meer geweest. En dat het vaak van tijdelijke aard is.

Wat ik wel merk; is dat GOED eten een POSITIEF effect heeft op bovenstaande. Ik voel me van binnen veel meer weerbaarder. Goed eten = gevarieerd en vooral gezond.

MINDER KOFFIE een POSITIEF effect heeft. Echt in de tijden van vorig jaar november / december piekte ik op 14 dubbele senseo espresso op een dag... Dat heb ik nu afgebouwd naar 2 kopjes espresso per dag (!) die ik thuis ook niet eens consumeer. Nee gewoon buiten de deur ook met teminste 4 flessen water per dag van een halve liter.

Alcohol .. het hangt er vanaf. Soms 'dempt' het het de klachten, soms versterkt het. Het is dus heel wisselvallig, maar meer dan 2 bier uberhaubt als ik drink, komt er dan ook niet in.

Soms gewoon goed zweten, met name seks. Dit lijkt het slechte gevoel uit mijn systeem ook te werken.

Roken > dit is nogal een issue, en volgens mij de grootste veroorzaker. Iets waar ik momenteel eigenlijk nog niet mee wil stoppen, maar wel aanzienlijk heb verminderd.

De grootste culprit in mijn leven is mijn werk. Als ZZP'er en waar ik gewend was 60 uur in de week te werken, dat nu terug moet brengen naar 20 tot 30 om in ieder geval die stabiliteit weer op orde te krijgen. Het is een enorme beloning als je lekker op dreef bent en goed geld kunt verdienen, maar een strop als je die flow af moet bouwen tegen je eigen wil in.

Aangezien ik gestoord wordt van soms de klachten (dit verdwijnt als ik bijv ga lopen, ga eten of water drink) wil ik er echt ook wat voor gaan doen. Aan artsen heb ik weinig en het probleem van het vinden van een specialist hier is dat ze vaak gebrekkig engels spreken. Ik zal dus een beetje mijn eigen lijn moeten trekken en ervaring bij anderen horen.

Wees gerust! De angst c.q intensheid van zulke aanvallen kan groots zijn, maar je gaat niet dood! Je hebt geen hartaanval, het verdwijnd zodra je je gedachten op iets anders kunt zetten op dat moment. Ik ben er ook van overtuigd dat dit een proces is en ik uiteindelijk hier alleen maar beter uit kan komen. Binnen de familie is geen hyperventilatie te vinden verder, dus ik weet ook bijna zeker dat de hele oorzaak een aaneenschakeling van dingen de laatste jaren in mijn leven zijn geweest.

Daar is nu moment voor om ook aan te werken. Het leven in het buitenland brengt me in ieder geval een HOOP minder stress dan in NL. Hier neemt men de tijd voor de kleinste dingen, eten, boodschappen doen, rust nemen enz. Dat was in NL voor mij wel anders. Alles snel snel. Nummertje zijn bij de kapper enz. Ik ben blij dat ik de keuze dan ook heb gezet en dit in ieder geval voor mijn gezondheid een stuk positievere werking heeft gehad. Ben aangekomen, conditie is stukken beter dankzij het lopen en ik voel me enorm goed wonende naast de zee zowat.