Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor Caplysander » zo 01 mei 2016 22:42

Beste steef,

Weet je ook wat de onderliggende gedachte is?
Vind je het bijvoorbeeld vervelend om je vrijheid op te geven of ben je juist bang dat je je zo hecht dat het verliezen van iemand te pijnlijk is.

Groetjes Lisanne

Caplysander
 
Berichten: 16
Geregistreerd: wo 13 apr 2016 01:21

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor Senna » do 23 jun 2016 23:48

Hoi allemaal.
Ik heb nu al zeker 6 jaar paniekaanvallen. De laatste 2 jaar is dat verergerd. Tegenwoordig kan ik niets meer doen dus niet uiteten, naar de film en noem maar op. Ik ben er constant mee bezig. Nu heb ik de laatste weken last van hartoverslagen. Hiermee een paar keer naar de dokter geweest. Maar die geeft aan dat ik gezond ben en dat het door de angst komt. Toch geloof ik dat niet en denk ik constant dat ik eraan dood kan gaan. Ik heb minimaal 2 x per dag zo een overslag en daar word ik extreem angstig van. Ik krijg dan een schok door heel m'n lichaam en dan begint de paniek. Ook schrik ik overal van. Ik lees wel veel dat de dokter medicijnen geeft voor de angst. Ik heb hier een aantal keer om gevraagd bij de dokter maar het enige wat ik krijg is oxazepam. Helaas werkt dat niet zo goed bij me. Ook krijg ik ze maar heel weinig uitgeschreven. De dokter is bang dat ik er verslaafd aan raak. Het enige wat ik wil is mijn oude leven terug. Ik heb het gevoel dat ik opgesloten zit in mijn eigen angst. Binnenkort een afspraak bij de psycholoog maar het duurt allemaal veel te lang. Heb trouwens thuis al mindfullness geprobeerd. Dat helpt niet. Ik hoop dat we met zijn allen hier van zullen genezen want dit verdiend niemand.

Senna
 
Berichten: 1
Geregistreerd: do 23 jun 2016 23:27

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor Marissa » vr 24 jun 2016 00:43

Wat erg voor je, Senna.

En ook herkenbaar. Het constant piekeren over je hart en of het wel goed functioneert. En als er dan iets gebeurd in je lijf (bijvoorbeeld zo'n overslaand hart) denken dat het een hartaanval is en denken dat je doodgaat. Ik herken me hier erg in.

Wat goed dat je hulp hebt gezocht bij een psycholoog. Ik heb inderdaad rustgevende medicatie gekregen voor mijn angststoornis. Ik slik deze nu al meerdere jaren en ik kom er moeilijk tot niet vanaf. Ik ben 26 jaar en volledig afhankelijk van deze medicijnen. Dus als je het zonder red, zou ik je zeker aanraden het zonder te doen. Soms is alleen de nood té hoog en red je het gewoon niet zonder medicatie.. Ik heb nu bijna 10 jaar last van deze klachten, weliswaar met ups en downs, maar ik gun dit inderdaad mijn ergste vijand niet.

Marissa
 
Berichten: 2
Geregistreerd: vr 24 jun 2016 00:31

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor thea » zo 03 jul 2016 15:14

hoi iedereen,
Ook ik heb last van paniekaanvallen. Inmiddels al 3 jaar. Ook thuis heb ik het heel erg. Ik voel dagelijks spanningen en angsten.
De dokter zei dat het hyperventilatie was. Ik ben naar een psycholoog geweest, dat vond ik niet echt helpen.
Ik heb cranio sacraal therapie gevolgd maar weet zelf niet of dat geholpen heeft.
Ben toen naar een andere psycholoog geweest, die ook mindfulness geeft, maar dit heeft ook niet geholpen. Yoga doe ik inmiddels al 3 jaar.
Meestal zeggen ze na een sessie of 5 dat het voldoende is geweest, maar ik ondervindt geen verandering.
Ik neem wel geen medicijnen en ik probeer ook zoveel mogelijk zelf doen. Ik ga wel overal naartoe, naar de winkel, naar familie, naar een uitnodiging voor een feestje, voor een week op reis, maar ik doe het altijd met angst om ter plekke flauw te vallen of mij niet goed te voelen.
Ik neem nu al 5 weken valeriaan tabletten en de spanningen in mijn hoofd lijken wil veel minder. Maar deze week werd ik verkouden en daardoor weer meer spanningen in mijn hoofd. Ook kreeg ik last van zeer warme benen en voeten (echt heel warm) en vroeg mij af wat dit weer kon betekenen. Ik kon maar amper op mijn benen staan.
Maar inderdaad, het duurt allemaal zolang, je wordt die angsten zo beu.
Ik probeer positief te denken, maar dat is soms zo moeilijk. Ze zeggen je mag je niet opsluiten, maar ik ga overal naartoe en toch betert het niet.
Ik ben ook bang dat er bijvoorbeeld iets met een familielid gebeurd of dat er iemand sterft.
Ik kreeg mijn eerste angstaanval na het sterven van mijn schoonbroer.
Ook ben ik bang als ik lang moet rechtstaan dat ik door mijn benen zak.
En af en toe heb ik gewoon eens zin om te zeuren en te klagen, zoals ik nu doe op dit forum.
Ik vraag mij eigenlijk ook af, waarom heeft iemand paniekaanvallen wat is de rede dat je die angsten hebt, waar komen die vandaan? En als je dat weet, kan je er misschien meer aan doen, net zoals je een dafalgan neemt als je hoofdpijn hebt door bijv.stress, of een zalfje smeert als je spierpijn hebt door bijv. een verkeerde beweging.
Als iemand dat weet, laat het maar weten.
Dit verdient inderdaad niemand.

groetjes Thea

thea
 
Berichten: 1
Geregistreerd: zo 03 jul 2016 14:28

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor bibbedi » wo 05 okt 2016 11:56

Ik heb 2 jaar geleden een jaar lang met een angststoornis rondgelopen.
Doordat ik de controle over m'n diabetes verloor is er een paniekaanval getriggerd waar ik de volgende ochtend weer mee opstond. Hier heb ik een hele tijd mee gezeten voor ik doorhad dat het paniek was. (ik hoopte dat ik gewoon ziek was en het vanzelf over ging..)

Vervolgens heb ik medicatie van de huisarts gekregen. Deze heb ik echter nooit genomen omdat ik ook heel angstig werd van wat deze met me zouden doen.
Ik heb toen EMDR therapie gekregen voor een paar weken en daarna elke week met m'n psycholoog gepraat. Ik woonde toen nog thuis en was net klaar met m'n studie dus ik had alle tijd om rustig te genezen. Ook toen ik uiteindelijk mijn vriendin ontmoette ging alles steeds beter. Ik had geleerd dat angst slijt, dat ik positieve ervaringen op moest doen en dat het allemaal tussen m'n oren zat.
Na ruim anderhalf jaar voelde ik me helemaal genezen; ik durfde weer naar festivals, concerten kreeg zelfs een baan.

Nu, een half jaar verder (2 jaar sinds de eerste aanval), ging het in het weekend weer mis met m'n diabetes en durfde ik maandag niet meer te werken. Dit was dinsdag nog erger en ik ben toen ook thuisgebleven.
Woensdag (vandaag) heb ik toch m'n moed verzameld en het geprobeerd. Ik weet dat als ik het blijf vermijden het alleen maar moeilijker word. Ik voel om de haverklap angstgevoelens opkomen, maar met een beetje ademhalingsoefeningen heb ik het redelijk onder controle.
Ik heb er vertrouwen in dat het uiteindelijk wel weer goed komt, maar ik voel toch de druk van het feit dat ik móét werken omdat ik anders ontslagen word en m'n huur niet meer kan betalen. Dit helpt natuurlijk niet om rustig te blijven. Ik zit zelfs medicatie te overwegen, mocht dit nog lang aanhouden.

Uit ervaring weet ik dus dat angst slijt, dat er niets aan de hand is en dat ik er gewoon door heen moet. Maar soms voelt het alsof ik er geen controle over heb; de gevoelens zijn er gewoon in eens zonder dat ik er aan denk. Alles gaat goed en ineens krijg ik een vlaag van angst over me heen.

Heeft iemand tips om hier wat meer controle over te krijgen?

bibbedi
 
Berichten: 1
Geregistreerd: wo 05 okt 2016 11:45

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor Kellyyy » vr 16 maart 2018 15:37

Stel je voor dat je gevangen zit in een piepkleine ruimte. Je ledematen zijn nutteloos en je gedachten schieten door je hoofd. Het voelt alsof je nerveus bent voor een grote test of een speech. Je hart klopt uit je borst en je voelt je een beetje duizelig - OMHOOG en OMLAAG zijn niet zo stevig gedefinieerd als een moment daarvoor. Was het altijd zo moeilijk om te ademen en te slikken? Je stikt, raakt in paniek en er is geen uitweg. Je bent een gevangene van je geest en lichaam.

Dit is hoe een angstaanval voelt.

Veel mensen hebben last van angst, maar ik wilde het hebben over de grip die het heeft op sommigen van ons - zoals ik. Het scenario dat ik zojuist heb beschreven? Je zou waarschijnlijk denken dat er echt iets vreselijks gebeurde dat zo'n ongemak veroorzaakte, maar in werkelijkheid kan het zo simpel zijn als een reis naar een drukke winkel, een lange rij voor de roltrap op het treinstation of een overvolle bus. Mijn laatste aanval was op de parkeerplaats van een garage, waar ik minder dan 15 minuten hoefde te wachten. Het zien van twee auto's voor me alleen al stuurde al mijn rationele gedachten in een neerwaartse spiraal. Dit duurt de hele dag! Ik zit vast! Ik kan de auto niet in de steek laten en gewoon weglopen - kan ik dat echt niet doen? Wat een snelle oliewissel had kunnen zijn, eindigde met het parkeren van mijn auto op de parkeerplaats zodat ik even op adem kon komen.

Ik werd officieel gediagnosticeerd met een angststoornis toen ik 26 was. Ik was hypergefocust op de dood nadat ik had gehoord dat mijn biologische vader waar ik naar op zoek was vier jaar eerder was gestorven aan kanker. Elke ochtend werd ik wakker met een overweldigende angst dat ik zou sterven of iemand anders zou verliezen. Het was vreselijk. Uit bed komen was angstaanjagend. Er was te veel om te overwinnen, te veel mensen om mee te praten en voor de dag zelfs begon, had ik besloten dat het gewoon te vermoeiend was. Ik benadrukte mezelf, maar schijnbaar had het geen echte reden.

Ik heb altijd deze angstige gevoelens gehad: de routines die niet konden variëren, de obsessief-dwangmatige behoefte om dingen op hun juiste plaats te houden, en vreemde fysieke tekenen en symptomen, zoals aan mijn huid trekken of mijn knokkels tegen elkaar wrijven. Ik besefte nooit dat deze dingen niet "normaal" waren, en toen ik dat deed, dacht ik dat ik het probleem was en dat mijn leven voor altijd zo was bestemd.

In het eerste leerjaar was ik te bang om aan mijn leraar te vragen of ik na de lunch een tweede keer naar de wc kon gaan omdat het benaderen van hem een ​​fysiek stressvolle gebeurtenis was geworden, dus ik plaste in mijn broek terwijl de hele kamer vol ongeloof toezag. De middelbare school was erger, omdat ik ongemakkelijk in mijn vel zat met geen zelfrespect. Toen ik naar de les ging, zou mijn lichaam vaak alle stress omzetten in migraine en buikpijn en uiteindelijk het begin van een maagzweer zijn. Dit is beter dan mezelf nat maken, zou ik denken. Maar dat was het duidelijk niet. Ik miste HEEL VEEL lessen op school, was er bijna van afgetrapt en bijna niet afgestudeerd. Toch hadden mijn (kleine) vrienden geen idee dat dit gebeurde omdat ik zo goed was in het dragen van een masker. Ergens onderweg leerde ik dat het de moeite niet waard was om het uit te leggen, dus glimlachte ik en deed alsof alles in orde was, ook al was ik er ver van verwijderd. Als ik nu terugdenk aan die tijd, ben ik verdrietig door de tijd die ik verloor, wegkwijnde door mijn voortdurende zorgen maken.

Mijn vermijden van confrontaties en de onmogelijkheid om ermee te leven als een mens maakte het moeilijker dan het zou moeten zijn. Daten op de middelbare school was meestal rampzalig, want na een traumatische relatiebreuk tijdens mijn tweede leerjaar, vreesde ik voortdurend dat elke jongen daarna mij ook zou verlaten. Zelfs toen ik iemand echt heel erg leuk vond en het goed ging, werden mijn angsten negatieve voorspellingen omdat het alles was waar ik me op kon concentreren.

Uiteindelijk ben ik afgestudeerd aan de universiteit, trouwde ik met mijn man, en kregen we twee kinderen, maar omdat ik had nooit geleerd hoe ik echt kom omgaan met de angst, ging het niet weg. Het is alleen maar erger geworden. Mijn symptomen werden duidelijker, ik ontwikkelde voor de tweede keer een eetstoornis en op een dag brak ik. Net als op mijn knieën, de witte vlag, de totale overgave. Ik was moe. Eindelijk, ik had er genoeg van.

Bij sociale kringen en situaties speelde ik iemand die ik niet was, of op zijn minst iemand die slechts een versie met halve waarheid van mezelf was. Er waren tijden dat ik mezelf heel sociaal zou noemen, maar in mijn kern was ik niet zo makkelijk in de omgang of zo gelukkig als hoe vaak ik deed alsof. Ik wilde mijn werkgevers, mijn vrienden of mijn familie gewoon niet teleurstellen. De gedachte alleen al was genoeg.

Eerlijk gezegd was ik bang voor wat mensen zouden denken als ze precies wisten hoe lang het duurde voordat ik besloot om tussen twee soorten fruit in de supermarkt te kiezen. Ja, ik houd de vakken vijf tot tien minuten vast en, ja, ik zet ze vervolgens toch neer om een ​​andere optie te overwegen, en, JA, ik zal waarschijnlijk weglopen zonder één van hen. Of met alle drie. Wat je niet zou zien, is de strijd in mijn hoofd. Je denkt misschien dat ik gewoon super kieskeurig ben over fruit, terwijl ik alleen maar hoor: deze keuze is belangrijk. Je zult gefrustreerd zijn als je de verkeerde kiest en zou wensen dat je anders had gekozen. Dit maakte de meeste basistaken zo lastig. Soms had ik een serieuze peptalk nodig om uit huis te durven gaan.

De dag dat ik me echt gebroken voelde, was toen ik in het shirt van mijn man huilde wat aanvoelde alsof het de hele dag lang duurde. Het was een soort van reiniging. Met zijn steun vond ik de moed om verschillende adviescentra te onderzoeken, omdat ik wist dat ik het niet alleen aankon. Het proces was slopend en in het begin zag ik meerdere keren per week twee verschillende mensen, omdat wanneer ik me aan iets committeer, ik er hard voor ga. En dit was de grootste stap van mijn hele leven.

Toen de sessies eenmaal begonnen waren, duurde het niet lang tot iedereen van mijn toestand wist. Ik ben niet naar werk gegaan, ik was niet in staat om naar de supermarkt te gaan zonder iemand mee te nemen, ik had hulp nodig van familieleden om voor mijn kinderen te zorgen. Ik voelde me rauw en kwetsbaar. Wat zouden ze van mij vinden? Zouden ze me hetzelfde behandelen? Kan ik echt normaal verder gaan nadat dit is gebeurd? Heb ik het juiste fruit gekozen?

Maar met regelmatige therapie leerde ik enkele belangrijke hulpmiddelen die ik nooit had gehad, namelijk copingstrategieën. Vanaf dat eerste broekbevochtigingsincident tot aan het parkeerterrein van de garage had ik nooit een enkele techniek gehad om me te kalmeren. Ik leerde hoe ik mijn zenuwen kon verlichten via diepe ademhalingen in, door mijn neus, vasthouden en vervolgens door mijn mond uit te ademen terwijl ik aan mijn favoriete plek op aarde dacht ( Santorini, Griekse eilanden ). Meestal zou dat me ontspannen, in ieder geval genoeg om de dingen in perspectief te plaatsen. Misschien is de parkeerplaats van de garage toch niet echt zo vol.

Als dat niet lukt, heb ik geleerd om mezelf te dwingen om feiten in mijn omgeving te vermelden: de wolken zijn wit. Ik hoor een deur sluiten. Mijn stoel is zacht. Dit was tegen het luisteren naar mijn irrationele gedachten: er zijn zoveel mensen. Ik kan niet ademen. Ik zit vast. Het versterkt de realiteit, en soms is dat wat mijn brein nodig heeft.

Ook vond ik een hulpmiddel om te helpen met mijn OCD-neigingen. Vroeger kalmeerde ik door de wrijving met mijn knokkels te doen. Nu grijp ik naar een kleine steen, met een stukje voor mijn duim, en wrijf ik er tegenaan wanneer ik me ongerust voel. Ik weet het - in het begin was ik ook sceptisch. Maar na vele weken van gebruik, kan ik zeggen dat het me echt helpt te kalmeren. En het voelt veel beter dan het irriteren van mijn huid door eraan te trekken.

Ik heb meer competitie gekregen met mijn hardlopen, omdat de activiteit mijn energie omzet in iets positiefs en me afleidt van al het vervelende zorgen maken. Lichaamsbeweging is niet alleen lichamelijk gunstig: het is van cruciaal belang om stressvolle gedachten en gevoelens uit te roeien. En elke nacht voordat ik naar bed ga, concentreer ik me op drie goede dingen die zijn gebeurd, hoe minuscuul ook

We zijn niet allemaal geboren met copingvaardigheden, en al te lang was ik in overlevingsmodus geweest in plaats van echt te leven. Het is niet altijd zo eenvoudig om stressvolle gedachten om te leiden, en er zijn nog steeds momenten van plotselinge paniek, maar wat ik aan het leren ben, is dat het niet iets is om je voor te schamen. Als mijn nieuwe vaardigheden niet werken, haal ik mezelf uit de situatie en probeer ik het later opnieuw.

Het goede nieuws is dat de aanvallen nu veel minder vaak voorkomen, omdat ik nu het verschil tussen rationeel en irrationeel denken zie. Als ik voel dat de gedachten komen, weet ik dat ik een verhaal heb. Ik leefde zoveel jaren in angst, niet wetende wanneer ik door de vreselijke of verstikkende gedachten zou worden getroffen of wat ze zou triggeren. En als je dit leest en mee kunt praten, vertrouw me er dan op, je bent niet de enige. Aarzel niet om professionele hulp in te schakelen of contact op te nemen met een betrouwbare geliefde. Als je een manier kan vinden om dit ding in een lasso te vangen, ga je de hele rodeo regeren. En het is het waard, want nu ik weet dat ik technieken heb gevonden om mijn angst te bestrijden, ben ik klaar voor de strijd en zal ik niet meteen meer verslagen worden. Voor mij is dat totale vrijheid.

Kellyyy
 
Berichten: 1
Geregistreerd: vr 16 maart 2018 14:45

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor miranda-vries » zo 18 maart 2018 19:22

Ik ben Miranda en wil mijn ervaring met jullie delen en hoop dat jullie er ook wat aan hebben.
Ik heb 20 jaar last gehad van paniekaanvallen en heb er echt alles aan gedaan om er vanaf te komen.
Ik heb denk ik wel alle behandelingen gedaan om er vanaf te komen maar niks heeft mijn kunnen helpen.
Toen kwam ik een advertentie tegen Angsten over winnen met hypnose.
ik heb toen een afspraak gemaakt en heb totaal 2 sessies gedaan van 60 min.
ik wou dat ik dat veel eerder had gedaan. Ben nu helemaal van de paniekaanvallen af.
en dat binnen 2 sessies. Ik kan het iedereen aan raden.
Hoop dat jullie er ook vanaf kunnen komen net als ik :)

groetjes

Miranda

Edit: URL verwijderd - het is niet toegestaan om derden te promoten via het forum.

miranda-vries
 
Berichten: 1
Geregistreerd: zo 18 maart 2018 18:59

Re: Leven met angst en paniekaanvallen, angststoornis

Nieuw berichtdoor Feniks » zo 18 maart 2018 20:57

Hoi Miranda,

Heb zelf al 30 jaar klachten en al jaaaaren geleden hypnose geprobeerd, hielp totaal niet! Heb net op de site gekeken, ziet er ook nog onbetrouwbaar uit: mensen die na één behandeling van jaren pijn zijn genezen, kilo's afvallen, niet meer roken. Een echte wonderdokter..... Zal wel wonderen doen voor zijn portemonnee.

Groet,
Feniks.

Feniks
 
Berichten: 31
Geregistreerd: do 05 jan 2017 22:35

Vorige

Keer terug naar Angstaanvallen en paniekaanvallen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten