Re: Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtdoor Mier73 » do 07 jun 2018 21:22

Hoi Tommy,

Op zoek naar een 'plek' met lotgenoten, op zoek naar herkenning en de behoefte om mijn gepieker van me af te schrijven kwam ik jouw verhaal hier tegen :)

Ik heb geen idee of jij of iemand dit leest dus ik zal niet mijn hele verhaal uit de doeken doen maar gewoon wat van me afschrijven... ik ben al een heel eind op weg wat betreft mijn angststoornis maar soms...pfff...lijkt de onrust me ineens weer te bekuipen en focus ik me zo op dat gevoel dat het alleen maar erger wordt.
Ik ben er vandaag gewoon even verdrietig om en moe van mezelf :)

Nouja, bedankt voor het lezen (ik typ op mn telefoon,wat me erg slecht af gaat dus ik hou het voor gezien voor nu..) ,het zou fijn zijn om af en toe met iemand hierover van gedachten te wisselen.

Groetjes, Mier

Mier73
 
Berichten: 1
Geregistreerd: do 07 jun 2018 20:59

Re: Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtdoor BlueWater » wo 15 aug 2018 13:29

Hey Tommy,

Ik herken me volledig in je verhaal. Ik ben een meid van 23 en ik heb ongeveer zo dezelfde fases doorlopen als jij. Aan het einde van mijn basisschool tijd begon het zich steeds erger te ontwikkelen. Toen was ik 11 of 12 jaar.
Ik vind het enorm dapper van je dat je alles toch blijft doen, ik weet hoe belangrijk dat is. Super ook dat je samenwoont met je vriendin in een vreemde stad.

De dingen die voor mij altijd goed helpen zijn inderdaad alles van me afschrijven, maar ook meditatie helpt me vooral nu erg goed. Ik leefde altijd erg in mijn hoofd en kon wel weken blijven hangen in een faalactie van mezelf, of dagen nadenken over een presentatie, of afspraak die nog moest komen. Maar nu ik mediteer heb ik geleerd hoe ik mijn aandacht richt op het hier & nu en ik ben zo blij dat het me helpt. Het helpt me ook goed om te kunnen ontspannen. Misschien iets voor jou om te proberen, omdat je je vaak nog zo'n zorgen maakt over iets wat nog gaat gebeuren. Het helpt me niet altijd tho, maar hoe vaker ik het doe, het beter het gaat.

Zelf ben ik ook op 3 manieren behandeld. Het enige verschil is dat bij mij de groepsessies voor individuele therapie kwam, wat beter andersom had kunnen zijn. Maar inderdaad, alles hielp op een andere manier een beetje.

Hoe helpen je medicijnen je op momenten van angst, kalmeert het je of vlakt het je angst af, of anders?

Ik probeer zelf al een lange tijd sporten vol te houden, maar het geeft me vaak meer stress. Ik schaam me voor mijn lichaam, en dat voel ik erg als ik beweeg. Ik ben bang dat ik gekke bewegingen maak.
Ik ben ook lid van een sportschool en het voelt zo vervelend om mensen om me heen te hebben. Het is wel veel minder als vroeger, maar ik ga dat toch weer proberen op te pakken. Misschien moet ik toch net wat meer doorzetten.

Misschien is het niet realistisch, maar ik geloof nog steeds dat ik volledig mijn stoornis kan overwinnen. Op sommige dagen voelt het ook alsof het kan, maar het is dan wel extra vervelend als de dag erop ineens weer een slechte dag is. Maar ik denk toch dat het geloven daar in helpt om het voor elkaar te krijgen, ooit.

Hoe ging je eerste dag bij je nieuwe baan?
Ik woon zelf ook samen en heb hetzelfde als ik stress ervaar. Mijn humeur kan soms ook zo heftig zijn en daar is mijn vriendin dan de dupe van. Ik vind dit heel vervelend, maar ik kan soms niet nadenken voor ik een reactie geef. Dan ben ik zo angstig/gestresst/gefrustreerd.

Ik ben benieuwd hoe het bij je nieuwe werk is afgelopen, mijn verhaal is een beetje lang geworden. Maar hopelijk ben je er doorheen gekomen, en ben je uberhaupt nog actief hier.
Je mag me altijd een berichtje sturen als je wil praten.

BlueWater
 
Berichten: 2
Geregistreerd: zo 12 aug 2018 00:17

Re: Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtdoor Tommy » gisteren 18:40

Hoi Mier en BlueWater,

Bedankt voor jullie reacties. Ik ben de laatste tijd niet erg actief geweest op dit forum, maar ik lees nog wel af en toe en vind het tijd om weer eens te reageren.

Toen ik mijn vorige bericht schreef zat ik in een behoorlijk onrustige fase, inmiddels is de rust gelukkig wat meer wedergekeerd. Ik merk dat ik dan ook minder behoefte heb aan contact met lotgenoten, maar ik besef dat dat nogal egoïstisch kan klinken. Ik sta daarom wel altijd open voor berichten en wil graag helpen waar ik dat kan.

Op mijn baan gaat het inmiddels wel goed. Ik voel me nog steeds een buitenstaander, maar ik weet uit ervaring dat het bij mij erg lang kan duren voor ik me ergens thuis voel. Ik blijf voorzichtig proberen om contact te leggen met collega´s en hoop zo op termijn mijn plekje te vinden. Ik voel me wel bovengemiddeld gespannen bij niet-naaste collega´s, bijvoorbeeld als ik tijdens de lunch met mensen zit die ik niet goed ken. Ik kan dan erg streng zijn tegen mezelf over het, in mijn ogen, gebrek aan sociale vaardigheden. Terwijl anderen daar waarschijnlijk helemaal niet zo mee bezig zijn.

Mier, ik hoop dat je inmiddels ook in een iets positievere fase terecht bent gekomen. Het is niet erg om soms even verdrietig en moe te zijn, vaak worden de dingen vanzelf beter. Ik sta er altijd voor open om met je van gedachten te wisselen.

BlueWater, fijn dat je je in mijn verhaal herkent. Nou ja, misschien niet persé fijn, want het is niet fijn om mee te leven, maar het is wel een prettig idee om te beseffen dat je niet de enige bent die bepaalde dingen meemaakt.

Meditatie heb ik ooit tijdens therapie geprobeerd. Ik kan me voorstellen dat het helpt, maar op dat moment deed het voor mij helaas niet zoveel. Eigenlijk waren het meer ontspanningsoefeningen die ik kreeg van mijn therapeute en ging ik vervolgens zelf op zoek naar meditatietechnieken. Misschien geef ik het in de toekomst nog een kans, maar voor nu werkt sporten nog erg goed voor me.

Vervelend dat je je niet prettig voelt in de sportschool. Ik snap het wel, het kan best intimiderend zijn. Ik weet wel dat de meeste mensen vooral met zichzelf bezig zijn en niet letten op hoe andere mensen aan het sporten zijn. En ik heb ook wel eens gezien hoe een grote gespierde vent zijn training onderbrak om een vrouw te helpen die overduidelijk niet wist wat ze aan het doen was op een apparaat, dat vond ik heel leuk om te zien. Als ik zelf wat onwennige mensen zie in de sportschool heb ik vooral bewondering dat ze toch zijn gaan sporten en denk ik niet dat ze raar bewegen of zoiets. We moeten allemaal ergens beginnen.
Ik ben zelf sinds kort gaan wielrennen en heb ook zeker niet het idee dat ik er goed uitzie op de fiets in zo´n lelijke wieleroutfit, maar ik ken al die mensen onderweg toch niet :D

Mijn medicijnen, die ik trouwens al weken niet heb gebruikt, vlakken mijn angst vooral af. Het is te vergelijken met het drinken van 2 biertjes of de ontspanning die je kunt voelen van de uitputting na een lange sportsessie (vandaar dus ook het sporten). Ze halen net de scherpe randjes weg in een spannende situatie en dat is precies wat ik nodig heb.

Ik weet niet of het het beste is om de stoornis te overwinnen. Daar ben ik ook lang mee bezig geweest, maar uiteindelijk ervaar je meer rust als je het accepteert. Probeer het in die mate te overwinnen dat het niet veel negatieve invloed meer op je dagelijks leven heeft en accepteer verder dat je ermee moet leven. Iedereen heeft wel iets en met ´een restje´ sociale angst valt prima te leven, denk ik.

Dat je partner soms de dupe is, is inderdaad heel herkenbaar. Ik kan mijn gedrag gelukkig vaak goed rationaliseren en verklaren en dat helpt mijn vriendin dan weer om toch begrip op te brengen. Dit maakt de situaties zeker niet leuker, maar het voorkomt wel escalatie en onbegrip.

Bedankt weer voor het lezen en succes met alles.

Tommy
 
Berichten: 2
Geregistreerd: di 22 mei 2018 10:27


Keer terug naar Angststoornissen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten