Re: helpen met een angststoornis

Nieuw berichtdoor Sofke » za 14 okt 2017 23:37

Dag Joey,

Zijn je angsten specifiek? Is er een reden waarom je niet naar buiten durft?
Ik probeer gewoon een inschatting te maken van het soort angst dat je hebt.
Ikzelf heb intussen al 8 jaar een angststoornis (ben 27). Gelukkig heb ik daar het grootste deel van de tijd geen last meer van. En ik denk dat dat iets is dat je graag wil horen, dat had ik ook graag gehoord in het begin van mijn angststoornis. Ik neem wel antidepressiva (Sipralexa), kleinste dosis 10mg, al zo'n 7 jaar. Samen met de nog steeds maandelijkse bezoekjes aan de psycholoog heeft dat me er door geholpen. Bij mij persoonlijk heeft het geen bijwerkingen. Ik heb al meermaals geprobeerd af te bouwen en te stoppen, maar na max. 4 maanden begon ik weer en heb nu beseft en aanvaard dat dit voor mijn hele leven is. Jij kent het gevoel van de angst, dus je gelooft me als ik zeg dat het het gewoon niet waard is. Ik kan eindelijk een 'normaal' leven leiden. Betekent niet dat ik het af en toe niet nog wat moeilijk heb, maar kan er veel beter mee om dan vroeger. Moet zeggen dat ik tijdens mijn zwangerschap volledig gestopt ben met de medicatie, en hoewel dat moeilijk was, viel het eigenlijk beter mee dan ik gedacht had. Ik denk dat het vooral te maken heeft met het feit dat je weet dat je het doet voor je kindje en het maar tijdelijk is. Paar weken na de geboorte opnieuw begonnen met de pilletjes. Ik heb een dik half jaar zwaar gesukkeld met de angststoornis in het begin. Het kwam plots op, een gedachte: wat als ik nu spring voor deze trein (op weg naar mijn examen) en vanaf toen kon ik niet stoppen met denken. Die gedachten maakten mij zo angstig en wist totaal niet wat het was. Bij mij zijn het vooral dwanggedachten, waardoor ik dingen meermaals ging controleren. Ik was er gewoon constant mee bezig en was zo bang heel de tijd, maanden aan een stuk. Heb mijn studies on hold moeten zetten ervoor. Ik had ook niet echt ouders meer (moeder overleden, vader een narcistische aparte) en met zo'n probleem voel je je ontzettend alleen. Want ik vind/vond het best beschamend, irrationeel en niemand kan het begrijpen, tenzij je het zelf meegemaakt hebt. Gelukkig had ik mijn vriend (nu man) en mijn zus, die het totaal niet begrepen, maar wel er waren voor mij en mij niet het gevoel gaven dat ik een soort vreemd individu was. Angst en hoop zijn naar het schijnt de meest intense gevoelens, dus als die buiten proportie zijn, is het normaal dat het heel je leven overheerst. Ik heb door de jaren heen veel tips en raad ontwikkeld en kan vooral begrijpen hoe lotgenoten zich voelen. En weet dat daar nu juist het meeste nood aan is. Als je er behoefte aan hebt, wil ik je wel proberen helpen daarmee, laat maar weten!

Sofke
 
Berichten: 3
Geregistreerd: za 14 okt 2017 23:11


Keer terug naar Angststoornissen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast