Pagina 1 van 1

Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtGeplaatst: di 22 mei 2018 11:26
door Tommy
Ik ben een man van 34 en leef al meer dan mijn halve leven met een sociale angststoornis. Ondanks deze stoornis is mijn leven de afgelopen jaren aanzienlijk verbeterd en heb ik veel aspecten van de stoornis weten te overwinnen. Ik heb echter nog regelmatig periodes waarin de angst weer bovengemiddeld de kop opsteekt, zoals nu. Daarom ben ik op internet op zoek naar lotgenoten, maar ik kwam op dit forum geen onderwerp tegen dat goed aansluit. Vandaar dat ik hier graag mijn verhaal doe, enerzijds om het 'van me af te schrijven' en anderzijds om wellicht lotgenoten te kunnen helpen met mijn ervaringen.

Ik was als kind al vrij verlegen, maar enkel in specifieke situaties, voornamelijk in het bijzijn van vreemden. Dit was nooit echt een probleem, tot ik een jaar of 16 was. Door een combinatie van puberteit, de scheiding van mijn ouders en een veranderende woon- en schoolsituatie ontwikkelde ik sociale angsten. Ik had geen idee wat me precies overkwam, maar werd door mijn ouders naar een psycholoog gestuurd toen ze op een verjaardag zagen dat mijn hand oncontroleerbaar trilde bij het drinken van een glas cola. Deze therapie heeft me weinig geholpen en sociale angst werd eigenlijk nooit genoemd, waardoor ik niet veel verder was toen ik aan een HBO-opleiding begon.

Met horten en stoten kwam ik deze opleiding door, maar tijdens mijn afstudeerstage was ik erg vaak angstig en na een vrij heftige angstaanval ben ik naar de huisarts gegaan. Deze verwees me door naar een psycholoog en toen brak een lange periode van behandelingen aan. In een periode van vier jaar ben ik achtereenvolgend bij drie instanties behandeld. Eerst psychotherapie om aan mijn enorm lage zelfvertrouwen te werken, vervolgens cognitieve gedragstherapie en tot slot zo'n anderhalf jaar in wekelijkse groepstherapie sessies. Alle methoden hebben op hun eigen manier bijgedragen aan de verbetering van mijn klachten. Bovendien hoorde ik tijdens deze therapieën voor het eerst de term sociale angststoornis, wat me erg heeft geholpen mijn klachten te begrijpen.

Inmiddels had ik een universitaire studie afgerond en begon ik na een lange sollicitatieperiode aan mijn eerste baan. Doordat ik hier voortdurend onder de mensen was en regelmatig (met behoorlijke tegenzin) met o.a. klanten contact had, ontwikkelde ik waardevolle sociale vaardigheden. Ik was nog steeds vrij veel angstig, maar doordat ik vaak min of meer werd gedwongen om dingen te doen, werd de angst langzaam maar zeker minder. Toen ik aan mijn scrptie schreef zat ik voortdurend in mijn eentje binnen, wat de angst alleen maar versterkte.
Wel heb ik tijdens mijn eerste baan nog één keer een flink angstige periode gehad, waardoor ik me genoodzaakt voelde om mijn leidinggevende in te lichten. Deze reageerde gelukkig begripvol en hield in het vervolg rekening met wat ik verteld had. Ook heb ik naar aanleiding van deze periode de huisarts gevraagd om medicijnen en kreeg ik betablokkers voorgeschreven. Nu, jaren later, gebruik ik deze pillen nog steeds incidenteel op momenten dat ik verwacht veel angst te ervaren.

Naast een structureel werkend bestaan met veel sociale contacten, leerde ik in die periode ook de voordelen van een sportief leven kennen. Erop terugkijkend, zou regelmatig sporten het eerste advies zijn dat ik mensen met sociale angstklachten zou geven. Ik ontdekte hardlopen en ontwikkelde hiervoor een passie. Daarnaast nam ik ook een sportschoolabonnement waar ik veel gebruik van maakte. Nog steeds zie ik sporten als een van de belangrijkste oorzaken van de vermindering van mijn klachten en ik sport dan ook nog steeds veel. Sporten creëert zelfvertrouwen, helpt je je gedachten op een rij zetten en te ontspannen en biedt een uitlaatklep voor allerlei gevoelens.

Nu ben ik aanbeland op een punt in mijn leven waar ik dacht nooit te belanden: samenwonend met mijn vriendin in een vreemde stad. Door mijn angst en gebrek aan zelfvertrouwen verliep het contact met meisjes altijd vrij stroef, zacht gezegd, waardoor ik lange tijd niet geloofde dat ik ooit een relatie zou krijgen, laat staan dat ik zou gaan samenwonen. Al met al heb ik een hoop van mijn klachten overwonnen en is de kwaliteit van mijn leven flink verbeterd.
Maar zoals gezegd ben ik nog zeker niet klachtenvrij en verwacht ik dat ook nooit te worden. Ik denk dat je ermee moet leren omgaan, maar dat deze stoornis altijd in min of meerdere mate onderdeel van je blijft.

Nu begin ik over 2 weken met een nieuwe baan. Dit levert me al erg veel stress op, maar op mijn eerste werkdag blijkt nu het bedrijfsuitje te zijn. Ik heb dit soort uitjes altijd al lastig gevonden, ook bij banen waar ik al jaren werkte, maar ik zou me op mijn eerste werkdag werkelijk niets ergers kunnen bedenken. De aanloop naar deze dag verloopt daarom ook al erg stressvol, wat te merken is aan onrustig slapen en mijn algehele humeur, waar helaas mijn vriendin vooral de dupe van is. Ik vraag me af of iemand dit herkent of misschien tips heeft hoe hiermee om te gaan? Er kunnen in mijn hoofd zo ontzettend veel dingen misgaan en al deze doemscenario's spoken voortdurend door mijn hoofd. Hierdoor vind ik het erg lastig om te ontspannen.

Als je tot hier bent gekomen, bedankt voor het lezen :D Ik hoor graag reacties op mijn verhaal. Wellicht heeft iemand een soortelijke ervaring, tips of vragen.

Tommy

Re: Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtGeplaatst: do 07 jun 2018 21:22
door Mier73
Hoi Tommy,

Op zoek naar een 'plek' met lotgenoten, op zoek naar herkenning en de behoefte om mijn gepieker van me af te schrijven kwam ik jouw verhaal hier tegen :)

Ik heb geen idee of jij of iemand dit leest dus ik zal niet mijn hele verhaal uit de doeken doen maar gewoon wat van me afschrijven... ik ben al een heel eind op weg wat betreft mijn angststoornis maar soms...pfff...lijkt de onrust me ineens weer te bekuipen en focus ik me zo op dat gevoel dat het alleen maar erger wordt.
Ik ben er vandaag gewoon even verdrietig om en moe van mezelf :)

Nouja, bedankt voor het lezen (ik typ op mn telefoon,wat me erg slecht af gaat dus ik hou het voor gezien voor nu..) ,het zou fijn zijn om af en toe met iemand hierover van gedachten te wisselen.

Groetjes, Mier

Re: Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtGeplaatst: wo 15 aug 2018 13:29
door BlueWater
Hey Tommy,

Ik herken me volledig in je verhaal. Ik ben een meid van 23 en ik heb ongeveer zo dezelfde fases doorlopen als jij. Aan het einde van mijn basisschool tijd begon het zich steeds erger te ontwikkelen. Toen was ik 11 of 12 jaar.
Ik vind het enorm dapper van je dat je alles toch blijft doen, ik weet hoe belangrijk dat is. Super ook dat je samenwoont met je vriendin in een vreemde stad.

De dingen die voor mij altijd goed helpen zijn inderdaad alles van me afschrijven, maar ook meditatie helpt me vooral nu erg goed. Ik leefde altijd erg in mijn hoofd en kon wel weken blijven hangen in een faalactie van mezelf, of dagen nadenken over een presentatie, of afspraak die nog moest komen. Maar nu ik mediteer heb ik geleerd hoe ik mijn aandacht richt op het hier & nu en ik ben zo blij dat het me helpt. Het helpt me ook goed om te kunnen ontspannen. Misschien iets voor jou om te proberen, omdat je je vaak nog zo'n zorgen maakt over iets wat nog gaat gebeuren. Het helpt me niet altijd tho, maar hoe vaker ik het doe, het beter het gaat.

Zelf ben ik ook op 3 manieren behandeld. Het enige verschil is dat bij mij de groepsessies voor individuele therapie kwam, wat beter andersom had kunnen zijn. Maar inderdaad, alles hielp op een andere manier een beetje.

Hoe helpen je medicijnen je op momenten van angst, kalmeert het je of vlakt het je angst af, of anders?

Ik probeer zelf al een lange tijd sporten vol te houden, maar het geeft me vaak meer stress. Ik schaam me voor mijn lichaam, en dat voel ik erg als ik beweeg. Ik ben bang dat ik gekke bewegingen maak.
Ik ben ook lid van een sportschool en het voelt zo vervelend om mensen om me heen te hebben. Het is wel veel minder als vroeger, maar ik ga dat toch weer proberen op te pakken. Misschien moet ik toch net wat meer doorzetten.

Misschien is het niet realistisch, maar ik geloof nog steeds dat ik volledig mijn stoornis kan overwinnen. Op sommige dagen voelt het ook alsof het kan, maar het is dan wel extra vervelend als de dag erop ineens weer een slechte dag is. Maar ik denk toch dat het geloven daar in helpt om het voor elkaar te krijgen, ooit.

Hoe ging je eerste dag bij je nieuwe baan?
Ik woon zelf ook samen en heb hetzelfde als ik stress ervaar. Mijn humeur kan soms ook zo heftig zijn en daar is mijn vriendin dan de dupe van. Ik vind dit heel vervelend, maar ik kan soms niet nadenken voor ik een reactie geef. Dan ben ik zo angstig/gestresst/gefrustreerd.

Ik ben benieuwd hoe het bij je nieuwe werk is afgelopen, mijn verhaal is een beetje lang geworden. Maar hopelijk ben je er doorheen gekomen, en ben je uberhaupt nog actief hier.
Je mag me altijd een berichtje sturen als je wil praten.

Re: Leven met een sociale angststoornis - van me afschrijven

Nieuw berichtGeplaatst: zo 19 aug 2018 18:40
door Tommy
Hoi Mier en BlueWater,

Bedankt voor jullie reacties. Ik ben de laatste tijd niet erg actief geweest op dit forum, maar ik lees nog wel af en toe en vind het tijd om weer eens te reageren.

Toen ik mijn vorige bericht schreef zat ik in een behoorlijk onrustige fase, inmiddels is de rust gelukkig wat meer wedergekeerd. Ik merk dat ik dan ook minder behoefte heb aan contact met lotgenoten, maar ik besef dat dat nogal egoïstisch kan klinken. Ik sta daarom wel altijd open voor berichten en wil graag helpen waar ik dat kan.

Op mijn baan gaat het inmiddels wel goed. Ik voel me nog steeds een buitenstaander, maar ik weet uit ervaring dat het bij mij erg lang kan duren voor ik me ergens thuis voel. Ik blijf voorzichtig proberen om contact te leggen met collega´s en hoop zo op termijn mijn plekje te vinden. Ik voel me wel bovengemiddeld gespannen bij niet-naaste collega´s, bijvoorbeeld als ik tijdens de lunch met mensen zit die ik niet goed ken. Ik kan dan erg streng zijn tegen mezelf over het, in mijn ogen, gebrek aan sociale vaardigheden. Terwijl anderen daar waarschijnlijk helemaal niet zo mee bezig zijn.

Mier, ik hoop dat je inmiddels ook in een iets positievere fase terecht bent gekomen. Het is niet erg om soms even verdrietig en moe te zijn, vaak worden de dingen vanzelf beter. Ik sta er altijd voor open om met je van gedachten te wisselen.

BlueWater, fijn dat je je in mijn verhaal herkent. Nou ja, misschien niet persé fijn, want het is niet fijn om mee te leven, maar het is wel een prettig idee om te beseffen dat je niet de enige bent die bepaalde dingen meemaakt.

Meditatie heb ik ooit tijdens therapie geprobeerd. Ik kan me voorstellen dat het helpt, maar op dat moment deed het voor mij helaas niet zoveel. Eigenlijk waren het meer ontspanningsoefeningen die ik kreeg van mijn therapeute en ging ik vervolgens zelf op zoek naar meditatietechnieken. Misschien geef ik het in de toekomst nog een kans, maar voor nu werkt sporten nog erg goed voor me.

Vervelend dat je je niet prettig voelt in de sportschool. Ik snap het wel, het kan best intimiderend zijn. Ik weet wel dat de meeste mensen vooral met zichzelf bezig zijn en niet letten op hoe andere mensen aan het sporten zijn. En ik heb ook wel eens gezien hoe een grote gespierde vent zijn training onderbrak om een vrouw te helpen die overduidelijk niet wist wat ze aan het doen was op een apparaat, dat vond ik heel leuk om te zien. Als ik zelf wat onwennige mensen zie in de sportschool heb ik vooral bewondering dat ze toch zijn gaan sporten en denk ik niet dat ze raar bewegen of zoiets. We moeten allemaal ergens beginnen.
Ik ben zelf sinds kort gaan wielrennen en heb ook zeker niet het idee dat ik er goed uitzie op de fiets in zo´n lelijke wieleroutfit, maar ik ken al die mensen onderweg toch niet :D

Mijn medicijnen, die ik trouwens al weken niet heb gebruikt, vlakken mijn angst vooral af. Het is te vergelijken met het drinken van 2 biertjes of de ontspanning die je kunt voelen van de uitputting na een lange sportsessie (vandaar dus ook het sporten). Ze halen net de scherpe randjes weg in een spannende situatie en dat is precies wat ik nodig heb.

Ik weet niet of het het beste is om de stoornis te overwinnen. Daar ben ik ook lang mee bezig geweest, maar uiteindelijk ervaar je meer rust als je het accepteert. Probeer het in die mate te overwinnen dat het niet veel negatieve invloed meer op je dagelijks leven heeft en accepteer verder dat je ermee moet leven. Iedereen heeft wel iets en met ´een restje´ sociale angst valt prima te leven, denk ik.

Dat je partner soms de dupe is, is inderdaad heel herkenbaar. Ik kan mijn gedrag gelukkig vaak goed rationaliseren en verklaren en dat helpt mijn vriendin dan weer om toch begrip op te brengen. Dit maakt de situaties zeker niet leuker, maar het voorkomt wel escalatie en onbegrip.

Bedankt weer voor het lezen en succes met alles.