Re: Sociale fobie. Mijn verhaal.

Nieuw berichtdoor Fleur » zo 24 mei 2015 21:57

Hallo Mike,

Heel herkenbaar, bij mij ging het net iets anders, maar net als vele angsten hebben ze veel met elkaar gemeen. Ik had hypochondrie door hyperventilatie, en was daardoor heel erg bang. Bang dat ik in de winkel flauw zou vallen, bang bij de kassa me hele gezicht trok rood weg vertelde me man regelmatig. Ik kwam op ten duur de deur niet meer uit (agorafobie) en durfde niet eens meer mijn telefoon op te nemen (telefoonangst). Ik was bang voor de dood en bang voor eenzaamheid wanneer mijn man er niet was. Ik kreeg in de laatste maar ernstigste stadia van mijn angst zelfs last van heimwee naar mijn bed. Ik kon wel heel de dag in bed blijven liggen. Niet eens slapen, dat kon ik niet door het piekeren, maar gewoon om met mijn ogen te kunnen liggen om te kunnen piekeren over van alles en nog wat.

Wat ik me nou afvraag in jouw geval, is het voorgekomen dat je je in de klas niet op je gemak voelde door iets? Ik lees namelijk vaak dat dit de trigger van een angststoornis/sociale fobie kan zijn. Is het misschien een tip om wat dieper over die tijd terug te denken om deze gedachten (waardoor je bloost, zoals ik dat door chv had bijvoorbeeld) te verwerken om ze eindelijk eens los te laten? Dit heeft mij heel erg geholpen in het proces tegen die vervelende sociale fobie waarmee ik kampte.

Ook, als je in het vervolg belangrijke gesprekken hebt: probeer eens (ja, ik kan makkelijk lullen uiteraard maar het is misschien een bruikbaar tipje) met de setting te gaan dat wat je ook doet niet uitmaakt. Je doet je best, en meer kan je niet doen. Je kan er heengaan met de gedachten dat het gesprek of iets dergelijks zal falen, of je kan erheen gaan met de gedachten dat het gesprek nog moet worden gedaan en dat er nog niets vast staat, waardoor de angst die je voor zo'n gesprek of tijdens zo'n gesprek ervaart wat minder van belang is.

Probeer overigens niet bang te zijn voor wat anderen van je zullen denken. De meest wijze woorden van mij pa: "wat anderen van je denken daar moet je schijt aan hebben, je bent wie je bent, en als het ze niet zint dan is dat hun probleem." Jij bent rechtvaardig, jij bent eerlijk, jij bent de persoon die met alle liefde met andere mensen om wilt gaan. En niet veranderen maar gewoon jezelf blijven. Dat is wat belangrijk is.

Fleur
 
Berichten: 21
Geregistreerd: do 31 okt 2013 17:06

Re: Sociale fobie. Mijn verhaal.

Nieuw berichtdoor Mike28 » zo 24 mei 2015 22:31

Hoi fleur,

Bedankt voor je uitgebreide reactie.

Ik maak uit jouw bericht op dat jij er inmiddels grotendeels vanaf bent. Ik wou dat ik dit stadium al had bereikt.
Jouw klachten van hypochondrie en bang voor de dood herken ik maar al te goed. Mijn hart ging regelmatig zo op de loop dat ik dacht dat er wel iets mee moest zijn. Dit was in de fase dat ik mijn klachten nog lichamelijk zocht omdat er psychisch niets met mij aan de hand kon zijn, dacht ik. Ik wist immers niet beter.

Nu ik wat ouder ben, afgestudeerd, en meer tijd heb om te reflecteren op mijzelf zie ik de verbanden en ben ik blij dat ik hebt ontdekt dat het volgens mij wel Sociale fobie moet zijn. Alle klachten (piekeren, hypochonder, CHV, hartkloppingen, overslagen etc.) sluiten heel goed aan bij de sociale fobie, helemaal als je er al 20 jaar lang mee rond huppelt.

Om jouw vraag te beantwoorden wat betreft het op mij gemak voelen in de klas... ik weet dat ik een hekel had om te praten in de klas. Voornamelijk, volgens mij, om de bloosangst. Sinds die momenten tot nu heb ik er eigenlijk last van met alle spanningen die daarbij komt kijken. Ik heb het geluk gehad nooit te zijn gepest dus ook daar kan het niet aan liggen. Ik voel (toe ook) mij wel altijd minder dan een ander. Ik trek het mij ook aan wat een ander van mij vindt. Ik ben daardoor heel bewust van mijzelf.

Dit is juist het 'belachelijke' aan het hele verhaal en een typisch kenmerk van deze fobie. Je weet jou dat het heel irrelevant is, dat het niet uitmaakt wat een ander van je vind en dat het blozen en de communicatie met mensen net zo normaal is als het eten van een appel. Toch schieten die gedachten constant door je hoofd, puur omdat je dat al die jaren erin heb gebrand. Sommige gedachten gaan zo snel dat ik ze zelf niet door heb en een groot deel speelt zich onderbewust af. Mijn eigen gecreëerde standaard, om het zo maar te noemen.

Jouw vader was een wijs man als ik dat zo lees :mrgreen:. Toch is blijven zoals je bent met deze fobie niet helemaal juist. De gedachtegang is volledig abnormaal, niet logisch, niet rationeel en ongezond. Ik ben mijzelf door heel goed van bewust. Ik weet dat ik heel veel kan en tot heel veel in staat ben, maar ik heb het idee dat ik nu maar 20% van mijn capaciteiten gebruik. Ik zie mijn ontwikkeling hierin wel als een grote uitdaging en ergens heb ik er erg veel zin in om dit probleem aan te pakken. Het lijkt mij heerlijk om mezelf weer relaxt en ontspannen te voelen zoals ik dat als laatste voelde toen ik een jaar of 8/9/10 was.

Nog even tot slot over jouw toevoeging met 'het gesprek in gaan, er staat nog niets vast'. Voor het gesprek zelf ben ik helemaal niet bang. Het gesprek doet mij eigenlijk helemaal niks en ben daar erg nuchter in. Echter, de bloosangst en de spanning die opkomt tijdens het gesprek is voor mij wel een groot probleem, zoals gezegd. De spanning ontstaat dan waarschijnlijk door dat ik weer ga blozen en ook wel een beetje wat men van mij vindt maar door dat laatste sla ik niet dicht. Als het 'blozen' achter de rug is volgens altijd een moment van opluchting. Op dat moment voel ik mij geweldig. Dan ben ik niet van mijn pad af te krijgen, totdat het blozen weer begint.

Groeten!

Mike28
 
Berichten: 3
Geregistreerd: zo 24 mei 2015 17:40

Re: Sociale fobie. Mijn verhaal.

Nieuw berichtdoor Fleur » zo 24 mei 2015 23:12

Ik ben nog even dieper op het forum ingedoken om te kijken of ik wat goede informatie kon vinden wat wellicht kan helpen :)

- Vaak weten we in welke situatie we gaan blozen. In plaats van dat we steeds angstiger worden, moeten we leren accepteren dat we in die situatie gaan blozen. Acceptatie van blozen vermindert de spanning en dus ook het blozen zelf. Goede manier om de vicieuze bloos-cirkel van angst te doorbreken.
- Blozen heeft alles met stress en spanning te maken. Zoek daarom naar regelmatige ontspanning. Ga bijvoorbeeld eventjes lekker mediteren. Laat gedachten die je dwarszitten vervolgens los, zodat je niet constant gespannen bent.
- Probeer koffie, alcohol, zwarte thee en cola, kunstmatige zoetstoffen/aspartaam zoveel mogelijk te vermijden. Deze 'opwekkende' dranken zijn ongezond en veroorzaken in een later stadium juist stress.
- Heel veel mensen die vaak blozen schamen zich voor het verschijnsel. Probeer dat niet te doen! Hoe meer je je je schaamt, des te meer je waarschijnlijk zal gaan blozen. Je voedt dan letterlijk de vicieuze bloos-cirkel.
- Vertel aan anderen dat je veel bloost. Iedereen zal het begrijpen waardoor jij kalmeert en je bloos snel verdwenen is.
- Als je last hebt van blozen kan make-up wellicht wonderen doen. Maar bedenk wel, elke dag zorgvuldig opmaken kost tijd en geld (daar weten vrouwen alles vanaf). Bovendien is het de vraag of de 'dikke laag' camouflage goed aanvoelt, zeker in de zomer als het warm is. Het kan een laatste redmiddel zijn als je denkt dat er echt niks aan het blozen te doen is.
- Waarschuwing: om het blozen tegen te gaan schijnt er een anti-bloospil te bestaan. Als bijwerking kun je hier een rode huid van krijgen. Laat je dus niet voor de gek houden waar je zelf bij staat! Er zijn geen medicijnen die helpen tegen blozen.

Ben benieuwd wie het herkent en er nog meer tips heeft tegen blozen.

Fleur
 
Berichten: 21
Geregistreerd: do 31 okt 2013 17:06

Re: Sociale fobie. Mijn verhaal.

Nieuw berichtdoor Mike28 » di 26 mei 2015 13:14

Hoi Fleur,

Bedankt voor je toevoeging. Mijn angst om te blozen maakt dat ik bloos. Het is voor mij een standaard reactie op een alledaagse standaard sociale aangelegenheid, bijv. de deur opendoen. Volledig niet rationeel natuurlijk en ik vraag mij daarom ook af waarom ik het heb.

Ik vraag me af. Zou het kunnen zijn dat ik een sociale fobie heb gekregen door de bloosangst, of is de bloosangst uitsluitend onderdeel van de sociale fobie? Ik ik ben zeker zenuwachtig/gespannen en gestressd in sommige situaties. Ook als het blozen niet zou voorkomen, bijvoorbeeld kritiek ontvangen, nee zeggen en solliciteren.

Als ik echter niet zou blozen denk ik dat ik in het openbaar communiceren, alle aandacht op mij gericht, een volle college zaal inlopen, mijn mening geven, een vergadering leiden, afrekenen bij de kassa etc. veel minder erg zou vinden en misschien niet eens last hiervan zou hebben.

Ik ben er zelf niet zo goed achter welke situaties ik nou echt erg vind. Ik vind iedere sociale actie vervelend omdat ik bloos, dat is een feit. Maar hoe zou het zijn als ik dit niet meer zou hebben? Zou ik dan nog zoveel sociale situaties erg vinden? Die vraag kan ik moeilijk beantwoorden. Wel weet ik ook dat ik, na een periode van veel sociale contacten, ik me verschrikkelijk voel. Gestressed en gespannen zoals in mijn eerst post omschreven.

Zijn er nog meer mensen die hier iets in herkennen?

Mike28
 
Berichten: 3
Geregistreerd: zo 24 mei 2015 17:40


Keer terug naar Angsten en fobieën

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten